گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت صد و بیست و هفتم :
چشم گرد کرد و مردمک آبی رنگش را به نگاهم گره زد و حق به جانب پرسید:
-این چه طرز حرف زدن با پدرته؟ ناسلامتی من دویست سال از تو بزرگترم ها!
چشمغرهای به او رفتم بلکه مسخرهبازیهایش را تمام کند. برایم جالب بود که دیگر از او نمیترسیدم. هرگز فکر نمیکردم روزی با مردِ مرموزی که مثل سایه تعقیبم میکرد، اینطور یک گوشهی خلوت بنشینم و صحبت کنم.
فهمید بیشتر از آن گنجایش مسخره
لطفا صبر کنید...
