اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت بیست و هشتم :
سامیار، با تبعیت از خواست من، بدن بی‌جان رومی را از روی زمین برداشت و بدون هیچ تردیدی، پشت سر من به راه افتاد و زویی نیز که گوی عمر من را محکم در آغوش گرفته بود، با چهره‌ای حیرت‌زده و چشمانی پر از وحشت، در کنار سامیار قدم می‌زد.
نمی‌دانم چرا، اما ناگهان نگاهم را به سامیار دوختم. صورتش لبریز از آرامش بود؛ هیچ نشانی از دلهره‌‌ی چند لحظه پیش در صورتش دیده نمیشد. مانند دریاچه‌ای که پس
لطفا صبر کنید...
