قرار ما پشت شالیزار به قلم فرناز نخعی
پارت پنجاه و یک :
بهادر وسط هال خانهی ویلاییشان در بابل راه میرفت. هر چند لحظه یک بار نگاهش کشیده میشد روی پنجره. نفسهای صدادارش خوب نشان میداد چقدر بیقرار است.
تلفن سیاهرنگ روی میز عسلی زنگ زد و بهادر گوشی را برداشت.
- سلام بابا.
- علیک سلام. از کجا فهمیدی منم؟
- جز شما کی ممکنه این وقت شب تماس بگیره؟
- چی شد؟ چیکار کردی؟
- این مه لعنت
لطفا صبر کنید...
