بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و دوازده :
چشم غره ای نثارش کردم و بدون تعارف و بیتوجه به وضع خراب و لباس های خیس از آبم، روی کاناپهش نشستم.
- ببخشید یادم رفت دعوتنامهت رو بیارم، دفعهٔ بعد که خواستی بکنیم تو گونی یه مجوز برام آماده کن.
با خونسردی دکمههای پیراهنش و بست و با تمسخر و لحنی کنایهآمیز به سمتم چرخید: تو که دیگه باید از شرایط معاملههای من باخبر باشی، هیچ چیز کتبیای وجود نداره...
با پوزخند تلخی میون Ø
مطالعهی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۴۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
...
1بنظرم مزخرفه که همش بگه اون با تمسخر لبخند زد اون با لحن سردی گفت و ... چون از اول رمان ما فهمیدیم شخصیت های رها و آرمان و آراد و با هر بار حرف زدن نیاز نیست لحن سرد و ... گفته بشه اینجوری خیلی مضحکه
۶ سال پیشfa
20حس آمیزی و توصیف حالات یکی از ارکان رمانه و لازمه که نوشته بشن، از قوانین نویسندگی خبر نداری
۶ سال پیشآهوو
1گیج شدم خیلی زیاد نفهمید این پارت چی شد
۶ سال پیشYasi
11اخخخخخی ارمانم دوسش داشت و هنوزم داره نمی دونم چرا حس خوبی نسبت ب ارمان پیدا کردم الان اگ رها با ارمانم بره مشکلی ندارم🤣
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...

دخی آریایی
9دلم برا رها می سوزه😞