بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و هشتم :
با جوشیدن اشک توی چشمهام و دیدنشون، نگاه عصبیش به پریشونی گرایید و فشار دستش از روی صورتم برداشته شد. به اندازهٔ چند قدم کوتاه ازم فاصله گرفت تا راه نفسم آزاد شد اما نتونستم حرفی بزنم تا عمق ناراحتیم و نشون بده.
قدمهاش عقبتر رفتن و زیر لب گفت: بازم ازم میترسی؟
لحن غمگینش ناخواسته چنگ به گلوم انداخت و سد عصبانیتم شکست.
نفسی تازه کردم و با حرص گفتم: تو هر بار کارهای ترسناک مÛ
مطالعهی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۵۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
fati
8چ رمانتیک :)
۶ سال پیشونوشه
6لطفا عکساشونو هم بزارید من خیلی دلم میخواد بدونم اراد چه شکلیه😍😍
۶ سال پیشهستی
7این پارت خیلی قشنگ بود
۶ سال پیشYasi
10واااای نفسم گرفت هر لحظه ک میخوندم لبخندم پررنگ تر میشد واقعا نویسنده فوق العاده ای داره این رمان احساس میکنم دارم یک فیلم با تمام جزئیات میبینم ممنونم بابت رمان هیجانی و زیباتون
۶ سال پیشآرام
7بایا😁😁😁
۶ سال پیشآرام
10آراد لازمممم 😥نمیشه بابا کنم؟😲😓
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...

H
7یک کلام ( فوق العاده بود) 😍😍😍