بێ بەڵێن ( عهدشکن ) به قلم سونیا منصوری
پارت بیست و نهم :
تنها با صدای ملایم خندید و یاد یزدان را در ذهنش زنده کرد. نمی توانست به زبان آورد کسی را در زندگی اش دارد و به زودی برای تمام عمر با او همسفر می شود چرا که ممکن بود دردسری تازه برای خودش بسازد.
نگاهش حوالی خمیری که میان دست های گوهر طلا فشرده می شد بود و ذهنش در حال تصور کردن و رویابافتن.
شاید می شد این خمیر را به قلب انسان تشبیه کرد زمانی که قلب و احساس کسی را در مشت گرفته و
لطفا صبر کنید...
