بێ بەڵێن ( عهدشکن ) به قلم سونیا منصوری

پارت دوم :

موبایلش را از روی اُپن برداشت و چند قدم به سمت مادرش که پشت میز روی صندلی نشسته و سالاد درست می کرد برداشت‌.
- می گم مامان کال با یزدان قرار دارم خودت به بابا می گی؟ البته راستش رو نگی ها فقط بگو با همکلاسی هاش رفته بیرون.
کالی رو به دیلان ابرو در هم کشید.
- زهرمار و کال نه خیر به من چه با بابات طرف شم! فردا بلایی سرت بیاد می گه تو اصرار کردی بفرستمش! اون هم با یه پسر غریبه که معلوم نیست اگه قصدش جدیه چرا نمیاد خواستگاری رسمی.
خیاری از روی میز برداشت و چشمکی برایش زد.
- آخه چشم تیله ای چه بلایی سر من می یاد؟ خدایی لیدا رو بگی یه چیزی نه من که بلدم از خودم و حقوقم دفاع کنم.
بعد هم یزدان شرایط داره بیاد اما من گفتم فعلا صبر کنه.
دیلان لحظه ای به مادرش خیره شد تا تاثیر حرف هایش را در صورت او ببیند.
- کالی خانمم می دونی که من و بابا آبمون توی یه جوب نمی‌ره اگه خودم باهاش حرف بزنم دعوامون می شه بعد نگی چرا باهاش بحث می‌کنی!
کالی نفس کلافه‌ای کشید و تیزی چاقو را به سمت دخترش گرفت.
- خیلی خب فقط دیلان بابات دوست نداره توی خیابون ها بچرخی تا جای ممکن برید کافه ای یا رستورانی...
لحظه ای مکث کرد و مجدد ادامه داد.
- اصلا جای خلوت نمی‌ری و مکان های شلوغ رو انتخاب کن.
با لبخند کنار صندلی مادرش ایستاد و خم شد گونه ی گوشتی اش را بوسید.
- چشم عشقم فقط برام حسابی مغز بابا رو بپز که برگشتم گیر و گور نده.
کالی با پشت دست او را به عقب فرستاد.
- اول برو عقب الان این گیس های میوه نداده ات می افته توی سالاد بعد هم گیر و گور چیه درست صحبت کن.
دیلان با صدای بلند قهقهه ای زد.
- مامان گیس میوه نداده؟  همین تشبیه هاتت رو برای بابا به کار بردی که بهت از عسل تلخ تر می گه دیگه!
نگاه جدی و هشدر گونه ی مادر را که دید چند قدم به عقب برداشت.
- خدایی مام کال شوخی کردم.
کالی که از روی صندلی نیم خیز شد دیلان دوید و از آشپزخانه خارج شد تنها صدای فریاد مادرش را شنید‌.
- آخه تو هم به همون بابات بردی با تشبیهاتت از عسل تلخ تر مگه داریم؟ اصلا مگه عسل تلخه باهوش؟ این حرف ها رو پیش کسی نزنی ها خواستگار که نداری بگم می پره حداقل حفظ آبرو کن.
خندان و بدون هیچ جوابی به اتاقش برگشت. خیار که هنوز درون دستش سالم بود را به سمت دهانش برد و همزمان به سمت کمدش رفت تا لباس های بیرونش را انتخاب کند.