سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت نود و یک :
با حرص از سرجام بلند شدم به سمتش رفتم.
- تو خیلی آدم عجیب و مارموزی هستی! اگه الانم اینجام خودمم قراره باهاتون زحمتشو بکشم. تیکه اینا ننداز.
محمد بیخیال شونهای بالا انداخت.
- تیکه ننداختم.
- حرفاتونو شنیدم قبل اینکه منو ببینید!
ابرویی بالا انداخت.
- خب؟
با پوزخند ابرویی بالا انداختم.
- خوشت اومده از من و من پا نمیدم؟
تک خندهای کرد و کنارم زد.
- برو بابا!
لطفا صبر کنید...

زهرا
0عالی بود حرف نداشت