قلمرو رز به قلم حدیث افشارمهر
پارت صد و دوم :
در را بست و گفت:
-مطمئنی؟
بغضم را قورت دادم و به دروغ گفتم:
-آره.
مگه می شد خوب باشم؟ محال ممکن بود. تا روزی که زنده بودم و نفس می کشیدم به یاد ارکان اشک می ریزم و غصه خواهم خورد.
بلکه این طور بمیرم و راحت شوم از این دنیای لعنتی کثیف.
روی تخت چوبی دراز کشیدم و پتو را تا روی صورت بالا کشیدم و چشمانم را بستم. صدای کشیده شدن صندلی بلند شد.
-هنوز حالت تهوع داری؟
با چش
لطفا صبر کنید...
الناز
1حاملس بخدااا