بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت هفتاد و نهم :
نگاه آخرم و به اتاق دوختم، بین فراموش کردن یا نکردنش تردید داشتم.
اگه توی ذهنم حفظش میکردم هر روز به یادش میافتادم و هر شب کابوس میدیدم... اما فراموش شدن حق اون دختر نبود! من حتی اسم واقعیش و هم نمیدونستم تا خونوادهش رو پیدا کنم یا براش یادبود بگیرم و یه سنگ به اسمش توی بهشت زهرا حک کنم.
فراموش کردنش غیرممکن بود؛ میدونستم که تا ابد مثل یه درد توی سینهم میمونه و رهام نمی
مطالعهی این پارت کمتر از ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۸۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
Zarnaz
6عالییییی😘😍💜
۶ سال پیش...
4عالیه آراد نمی زاره که بره
۶ سال پیشپرنیا
18رمان خیلی عالیه دست نویسندش درد نکنه ولی واقعا روزی یه پارت خیلی کمه کاش یکم بیشتر میشد
۶ سال پیشA.T
13رمان خیلی خوبیه نویسنده عزیز لطفا پارت ها رو بیشتر کن مرسی
۶ سال پیشمهتا
7خیلی خیلی کممممم بود اخه ینی چی ماهم آدم هستیم😐😏
۶ سال پیشBokiemo
6خیلی کم بود اگه اینطور پیش بره یه سال طول میکشه رمان تموم شه
۶ سال پیشهستی
13خیلییییی کم بود و غمگین.😭😭😭
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...

ستى
5نویسنده جون دستت طلا فقط عزیزم یکم پارت بیشتر بزار😐بخدا پوسیدیم😐😖