اون کیه؟ به قلم حانیه باصری
پارت صد و چهل و هفتم :
رسیدنم به خونه بیشتر شبیه یه معجزه بود. اسلحهی پر ماجرا رو گذاشتم روی میز عسلی توی هال.
آهسته روی مبل نشستم و با صورت جمع شد از درد ناله کردم و دکمه های مانتومو یکی، یکی باز کردم.
زیرش هیچی نپوشیده بودم و فقط یه لباس زیر مشکی تنم بود.
دستمو از توی آستینم بیرون اوردم. به شونه زخمیم که رسید دستمو تکون دادم تا مانتو رو کامل در بیارم اما درد و سوزش امونم رو برید. لباسم خونی شده بود Ù
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۲۱۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
.....
5ببین میدونم آستانه دردش زیادع اما ن دیگ تا این حدد زیادی اغراق اگ با این وضع پاشه برع پیش نیما تیر خورده اونم یه دختررر ضریف زیادی دیگ گندش نکن گلم ببرش دکتراگ بره پیش نیما با این وضع دیگ چرت میشه رما
۳ سال پیشدخترای من
7حرص خوردن نداره کار آنا آیا 😡🤔🤔
۳ سال پیشفاطمه
5کوروش پس🥺
۳ سال پیشالماس
18سلام چقد پارتش کوتاه بود آدمو تو خماری میزاره
۳ سال پیش
لطفا صبر کنید...

نفس
0بدبخت دلم خیلی براش می سوزه تنهایی خیلی سخته اگه مامانش بود این جوری نمی شد