پارت صد و چهل و هفتم :

رسیدنم به خونه بیشتر شبیه یه معجزه بود. اسلحه‌ی پر ماجرا رو گذاشتم روی میز عسلی توی هال.
آهسته روی مبل نشستم و با صورت جمع شد از درد ناله کردم و دکمه های مانتومو یکی، یکی باز کردم.
زیرش هیچی نپوشیده بودم و فقط یه لباس زیر مشکی تنم بود.
دستمو از توی آستینم بیرون اوردم. به شونه زخمیم که رسید دستمو تکون دادم تا مانتو رو کامل در بیارم اما درد و سوزش امونم رو برید. لباسم خونی شده بود Ù

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۲۱۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • نفس

    0

    بدبخت دلم خیلی براش می سوزه تنهایی خیلی سخته اگه مامانش بود این جوری نمی شد

    ۸ ماه پیش
  • .....

    5

    ببین میدونم آستانه دردش زیادع اما ن دیگ تا این حدد زیادی اغراق اگ با این وضع پاشه برع پیش نیما تیر خورده اونم یه دختررر ضریف زیادی دیگ گندش نکن گلم ببرش دکتراگ بره پیش نیما با این وضع دیگ چرت میشه رما

    ۳ سال پیش
  • دخترای من

    7

    حرص خوردن نداره کار آنا آیا 😡🤔🤔

    ۳ سال پیش
  • فاطمه

    5

    کوروش پس🥺

    ۳ سال پیش
  • الماس

    18

    سلام چقد پارتش کوتاه بود آدمو تو خماری میزاره

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️