بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت هفتاد و چهارم :
با خونسردی قدمی به سمتم برداشت و بهم نزدیک شد.
- چیه؟ چرا حرفی نمیزنی؟
آب دهنم رو قورت دادم و سکوت کردم. نمی‌دونم چه چیزی توی چشم‌هاش دیدم اما تموم امیدم رو خاموش کرد و حرف‌هام رو از یادم برد.
بدون توجه به حالم اندک فاصلمون رو از بین برد و با لحن خشنی گفت: ترسیدی؟ جا خوردی؟ چرا جا خوردی مگه من رو حتی تو ظاهر مرتب و موجه هم یه هیولا نمی‌بینی؟!
دوست داشتم گوش‌هام رو ببندم تا ل
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۹۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
S.A
13شاید فقط یکم بتونم درکش کنم منم اگه درد داشتم بدبختی دیگران آرومم میکرداگر نه خودم برای بقیه میساختم تا درکم کنن هرچند خوشبختی خیلیا تو ذوق میزنه.اما دردمند تر از آراد نیست پس چطوری میتونه آروم شه؟
۶ سال پیشاناهیتا
7چقدر فیلسوفانه نوشتی خواهرم من نمی کشع مخم چی می ***😂😜ولی بدون که آرادو خیلی دوست دارم اگه رها پیش قدم نشه باش ازدواج کن من باهاش ازدواج می کنم افرین به هشون دارن کم کم راه نی افتن
۶ سال پیشنسرین
15عالیی بود روز به روز بیشتر دلم واسه اراد میسوزه یعنی با اون کار می خواست کم کم به رها اعتماد کنه ؟ یا .... بی صبرانه منتظر پارت بدیم
۶ سال پیشSahar
9یعنی می خوادچیکار کنه واااااای 😱😱😱یکم این پارت هارو طولانی کنید توروخدا
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Zarnaz
11عالیییییییی ممنون نویسنده جون😍💜😘