بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت شصت :
پوزخند مسخره ای زد و روی صندلی ولو شد، سرش و به زیر انداخت و با حالتی نجواگونه گفت: اون شب تولدش بود.
دست سر شده‌م و دوباره مشت کردم و ترجیح دادم جای احساسات دردناکم و با عصبانیت پر کنم.
- من نمی‌دونم مادرم چه‌طور مرد و توئم نمی‌دونی من چه‌طور روی هزاربار مردم و زنده شدم اما تو بدون که اون مرگ بدون دردی داشت.
زیر لب غرید و مشتش و به علامت سکوت بالا آورد.
- خفه شو!
لبخند
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۱۰۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
rop
8اصلا رمانو نخوندیا😐😂😂
۶ سال پیشهستی
4نه از پارتای آخر خوندم 😂😂
۶ سال پیشK
8خوب برو از اول شروع کن که این جوری هیچی نمی فهمی
۶ سال پیشفاطمه
9فکر میکنم باید رمان و از اول بخونی😐😑
۶ سال پیشK
11وای چه عالی دلم واسه رها می سوزه ولی فک کنم هر آتیشی میباره از گور همین آرمان گور به گور شده می باره هیچ جوره فک نمی کنم بی دلیل آراد ترکش کرده
۶ سال پیشایلینـ
6از گذشته پرت میشه به حال از حالم پرت میشه به گذشته بعدم بچه اورد؟ از کی ؟ اراد یا ارمان گنگ و پیچیده شده -
۶ سال پیشستى
9همون اوایل میرفت پیش مشاور گفت بچه داره از اراد فکر کنم بچشو ندیده ازش گرفتن ارادیا حالا همون شوهرش که احتمالا اراده ام تکش کرده
۶ سال پیشS.A
15اوووووه یعنی چی شده؟! داستان هیجانی بود داره هیجانش چند برابر میشه. ممنون نویسنده عزیز داستان عالیههه
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...
هستی
4این کی بچه زایید 😐 شوهرشو از کجاش در آورد ؟