بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت پنجاه و هفتم :
همراهش به سمت مرد و زنی رفتم.
مرد کت و شلوار کرمی با پیراهن قهوه‌ای زنگ پوشیده بود و به نظر می‌رسید بالای سی سال باشه
دست زن قدبلند و خوشگلی دور بازوش حلقه بود.
زن که لباس های جلفی به تن داشت با لوندی می‌خندید و دهنش حتی برای ثانیه‌ای از حرکت نمی‌ایستاد.
کِیل با حالتی عمدی جلوم ایستاد تا دیده نشم و در جواب احوال‌پرسی‌های مرد فقط به تکون دادن سرش اکتفا کرد. وقتی هم که در
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۱۰۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
Negarr
8هی بابا ای کاش مدل رمان گذشته و حال نداشت از یک زمان شروع میشد و جلو میرفت اخه من استرس دارم با این حال هر چی رابطه رها و اراد خوب بشه اخرش که میدونیم بچش رو میگیره و میره 😣😥😥😥😥
۶ سال پیشK
7فک کنم این یارو آخری آرمان یا همون کرم پودر عه وای یعنی جیگرم حال آمد واسه جوابی که به اون زن و مرده داد آفرین رها جون
۶ سال پیشS.A
11مثل اینکه واقعا رها از جونش سیر شده😂😂 قشنگ خودش رو خالی کرد با این حرفایی که زد😂 اوه یعنی این مرد آخری کی بود؟! باز جای حساس تموم شد. بی صبرانه منتظر پارت بعدیم😊
۶ سال پیشSahar
6این کیه نکنه این یارو چی بود 🤔اه یادم رفت همون که خواستگارش بود بعد خلاف کار ازآب دراومد فک کنم اون باشه🤔رها جان مگه از جونت سیر شدی 🙄
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...
فاطمه
5فکر کنم این یارو اخریه کرمپور بود😑