آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و پنجاه و یک :
می‌دونستم رفتارم عجیبه اما اهمیتی ندادم و همون‌طور که خودم رو بغل کرده بودم توی انزوای خودم همون‌جا موندم.
داخل غار سرد نم‌دار بود و بدتر از اون لباس‌هام که آب ازشون چکه می‌کرد، حتی نفهمیدم چه طور انقدر خیس شدم.
بارون هر لحظه شدت بیشتری می‌گرفت و صدای رعد و برق بلندتر و گوش‌خراش تر از قبل می‌شد.
خورشید حالا دیگه کاملاً غروب کرده بود و بدون نور هیچی دیده نمی‌شد.
فقط ا
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۴۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
مهدیه
2فک کنم پرواست چون اون حامی دایناسور ها هس