آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و چهل و هشتم :
حرف‌هاش عجیب بودن و از اون بیشتر خودم که با تموم وجودم حسشون کردم.
در عین اینکه می‌دونستم و در حال انکار این که چرا یهو انقدر غمگین شدم، بودم؛ سعی کردم لبخند بزنم و در جواب احساسات عمیقش یه چیز خوب بگم اما نمی‌دونم چرا لب‌هام فقط تکون خوردن و هیچ حرفی ازشون بیرون نیومد.
دوست داشتم بخندم و از خوشحالی چیزهای قشنگی که در انتظارشون بود، جیغ بزنم.
یکم پروا بازی در بیارم، بپرم ب
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۵۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
yasaman
5ولی اون پروا خیلی باحال تر بود
۵ سال پیشyasaman
5میگم چرا پروا مثل اولای رمان شروع به مسخره بابازی نمیکنه دلم برای مسخره بازی هاش تنگ شده 😔
۵ سال پیشL.D
13خب این رفتار پروا که کل دنیاش شده ایهام و انقدر عوض شده اصلا قابل درک نیست مگه ایهام چیکار کرده که اینطوری دیوونه اش شده؟ عاشقه خب باشه ولی نمیتونه انقدر نسبت به دوستاش بی تفاوت باشه حتی موقع دیدنشون
۵ سال پیشمن
2پشمامممممممم
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
رضوان
6پروا هنوز هم از اون اخلاقای قدیمیش داره! ولی این پروا خیلی بهتر و قابل درک تره. من خودم هردو پروارو تو خودم دیدم بعضی وقتا جدی و بعضی وقتا الکی خوش. تا الان فقط پروا بینشون تو تکامل پیشرفت کردح:)