آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و چهل و ششم :
بیخیال نیشم رو باز کردم و سر تکون دادم.
- آره، بچم روح بزرگی داره.
- نه ازوناش.
- پس از کدوماش؟
چند لحظه چشمهاش و بست و حرفی که میخواست بزنه رو مزه مزه کرد اما انگار پشیمون شد و تند تند سر تکون داد.
- هیچی، ترجیح میدم خفه شم.
بیاختیار اخم ریزی کردم و حرصی گفتم: یا از اول کلاً خفه باش یا تا تهش برو.
شونههاش رو بالا انداخت و چند تا فحش زیرلب داد: آخه به من چه؟ کفشم
مطالعهی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۵۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
Dayana
0دقیقا 😂😂
۵ سال پیشساتیا
3دلم جنگلیمو میخاد:/چرا رف هیییی
۵ سال پیشMahi
10همانااا دلممممم پارت های ایهام بودن توش و میخاد🤭😂🤧
۵ سال پیشیاسم
15انقد رمان طولانی شده که حس میکنم خودمونم داریم باهاش تکامل (میافیم) پیدا میکنیم🤧🙃
۵ سال پیشرضوان
20من شخصا این پروا جدید رو بیشتر میپسندم! عاقل تر و با شعور تر شده فقط دوس دارم اخرش دایمون از این لاک خجالتی بودنش در بیاد
۵ سال پیش//
8چه بالغانه. مگم بابا
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...

مهدیه
13فکر کنم اخر ما به تکامل برسیم اما این شخصیتا به هیچی نرسن.