آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و سی و نهم :
با شنیدن صدای زمزمهٔ آشنایی که توی گوشم پیچید، با تردید چشمهام رو باز کردم و نگاهم توی نگاه نگران و ترسیدهاش گره خورد.
برای لحظهای حس کردم مردم و بعد دوباره زنده شدم طوری که حتی سادهترین چیزها مثل نفس کشیدنم یادم رفته...
نمیدونستم کیم و کجام و این حفرهٔ تاریک و بیانتهای قلبم از کجا نشأت میگیره، فقط تموم وجودم در عین بیحسی درد میکرد.
انگار یه قسمتی ازم توی اون دنی
مطالعهی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۶۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
ساتیا
3چیشد؟ چیشد؟ چیشددددد؟
۵ سال پیشنازیییی
4جاااانن؟ الان ایهام حرفید من رفتم محو شمم نویسنده تروخدا یکم طولانی تر کن پارتارووو
۵ سال پیشمعصومه!!!
6فکر کنم ایهامه و بلاخره زبون باز کرد من اول نفهمیدم چیشد الان دوباره خوندم 😍😂
۵ سال پیشامینل
4بنظرم تازه بعد از ۲۳۸ قسمت رمان داره قشنگ میشه
۵ سال پیشمهدیه
7ایهام واقعا حرف زد🤯🤯🤯 نویسنده عزیز، خیلی قوه تخیلت بالاست. کاش زودتر این ابهامای رمان رو آشکار کنی. تو خماری موندن خیلی بده
۵ سال پیش....
11من الان نفهمیدم این نیوان بود یا ایهام:|
۵ سال پیش//
7صب کنین صب کنین این ایهام بود که حرف زد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ کی زبون بچمون باز شد و یاد گرف از این حرفای قلمبه بزنه؟ولی ناموسا داستان ایهام و پروا داره شبیه تارزان و جین میشه بخصوص اگه پروا بمونه
۵ سال پیشعلاف
9هلیییییی شتتتتتتت😱😱😰اقا من رد دادمممم،نویسنده جون اگه یکم پارتو بلند تر کنی قول میدم یه ملت دعات کنن واقعا من هنوز موقعیتو درک نکردم تموم میشه،تو رو خدا ببین شبیه سریال ترکی شده بس طولانیه🤦🏻 ♀️
۵ سال پیشیاسم
8شتتتتتتت داداشششش شتتتتتتتت! حاجییییی قلب من ضعیفههننن
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...

ساتیا
0فک کنم باز پروا رفت تو مخه خودش کلیدشم گزاشته برا حنگلی:/