آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و سی و چهارم :
در حالی که همون‌جا بودم...
آهسته به سمت خودم خم شدم و با تردید دستم رو به صورت رنگ پریده‌ام نزدیک کردم اما فقط تونستم هوا رو چنگ بزنم.
توی همون حالت متوقف شدم و به فکر فرو رفتم اما هیچی به ذهنم نرسید.
یه جورایی دیگه سنگینی مغز و افکارم رو حس نمی‌کردم؛ مدام می‌خواستم روی یه چیز متمرکز بشم اما به هیچ‌جایی نمی‌رسیدم.
عجیب‌‌تر از همه اینکه دستم و روی قفسهٔ سینم فشار دادم و
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۶۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
هلنا
3برو درش بیار از توهم بچه رو دیگه الان پروا نیوان و از توهمش نجات میده بعداحتمان خودش گرفتار شه و مهری بیاد نجاتش😅خیلی عالیهولی خب قلبم افتاده تو پاچم نمیتونم تا صبح صبر کنم
۵ سال پیشتارا
7اوکی گرفتیم چیشد.پروا باید بره نیوان رو از کابوسش بکشه بیرون
۵ سال پیش//
12رفت تو توهم نیوان؟ چون توهم نیوان راجع به پروا بود؟ ...... رمان خوبیه، نویسنده ام انگار فلسفه خونده باشه ها یجورایی مینویسه
۵ سال پیشیاسم
12عههه چیشدد خببببب چرا با اعصاب آدم بازی میکنیننننن🤧🤧🤧🥺
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Dayana
0مغزم نمیکشه این همه اتفاقای پی در پی رو حلاجی کنه