آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و سی و سوم :
به انتهای تنهٔ درخت که رسیدم دیگه خورشید کاملاً غروب کرده و همه جا توی تاریکی فرو رفته بود.
نیم خیز شدم و در عین تکیه دادن به درخت، با احتیاط ازش پایین اومدم.
پام که به ساحل رسید یه جیغ از سر خوشحالی زدم و رو به جلو دوییدم؛ هر چه‌قدر از رودخونه دورتر می‌شدم سرعت قدم‌هام رو کم‌تر می‌کردم تا جایی که با رسیدنم به کنار یه سنگ بزرگ وایسادم و نفسی تازه کردم.
هنوز چشم‌هام به تاریکی
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۶۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
....
1زندگی پس از زندگی
۵ سال پیش....
1واقعا چه جای عجیبی تموم شد اوف ولی ازانقدرکه استرس و نگرانی داشته اصلا صحنه عاشقانه نداشته
۵ سال پیشهلنا
2فک کنم نیوان و توهم عه نیوانو دید پشماشی ریخت😐😂
۵ سال پیشیاسم
2یاااا استقدوس!!!!
۵ سال پیش//
4راستی میخواستم بگم اونایی که میگن تو داستان ۳ ماه نشده ولی ما ۱ ساله داریم میخونیم، در نظر بگیرین داستان ها به صورت موازی تعریف میشن. ضمنا رمان طنز مگه نمیخواستین؟ تو طنز واسه یه صحنه کلی حرف باید زد
۵ سال پیش//
10شگفتی های نویسنده تمومی نداره الان چیشد؟ مثلا خودآگاه اشون از بدنشون جدا میشه و جسم شون میمونه رو زمین؟ ........جدی جدی آدم با رمان های آنلاین بزرگ میشه ها، الان ۸ ماه شده.
۵ سال پیشاومم
6😐هعییی ببین کجا تموم شدا
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
ساتیا
0یا اکثر *** زاده ها نیوان مرد:/