آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و سی و دوم :
در آنی چشم‌هاش از دو به صد جهش کردن و رنگش عین گچ شد.
چند ثانیه بدون پلک زدن، خیره خیره به قیافه جدیم نگاه کرد.
بعد با تردید آب دهنش رو قورت داد و آهسته گفت: ما که قرار نیست از اون‌جا بریم، مگه نه؟!
یه دونه میوه از تو بقچه‌ام درآوردم و در حالی که می‌خوردمش، با دهن پر گفتم: متأسفانه باید ضایعت کنم چون گیرنده‌های حسیم دقیقاً به همون‌جا اشاره می‌کنن.
اخمی کرد و عصبی انگشتش رو
لطفا صبر کنید...
//
7از تسلط جفتشون خوشم میاد......خوب بود