بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت چهل و هشتم :
بعد از این حرف بلند شد و از اتاق بیرون رفت، انگار که دیگه نمی‌خواست در این باره حرف بزنه اما من تا چند دقیقه همون‌جا موندم، ناراحتی به تک تک سلول‌هام تزریق شده بود و به زور جلوی اشک‌هام و گرفته بودم.
بعد از چند دقیقه نفس عمیقی کشیدم و از پشت میز بلند شدم، برخلاف چند ساعت پیش خونه غرق در سکوت بود و همه چیز به حالت عادی برگشته بود؛ خواستم به سمت اتاقم برم که ناخودآگاه نگاهم به سمت پله
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۱۱۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
fatemeh
3همون موقع ک نجاتش داد و اراد داش هزیون میگفت از دهنش شنید