آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و هفتاد و هفتم :
نامهٔ اول:
سلام به خودم، تنها کسی که برام موندی.
امیدوارم وقتی این نامه به دستت می‌رسه حالت خوب شده باشه و لب‌هات با لبخند غریبه نباشن.
تاریخ یا حتی ساعت رو هم نمی‌دونم فقط می‌دونم که قراره شب بشه و سکوت و تاریکی همه جا رو بگیره.
شاید این نامه گم بشه یا هیچ‌وقت به دستت نرسه...
اگه این‌طور هم بشه مهم نیست چون من باز هم میخوام برات نامه بنویسم، اینجا کسی نیست که به حر
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۴۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
یبر
0تتاا
۵ سال پیشRoya
15چقدر خوبه این رمان.هرچقدرم اتفاقای بدی بیوفته با قلم نویسنده حس خوبی میده.
۵ سال پیشمیلان
9از پروا بعید بود اینقد قلمبه سلمبه حرف بزنه میگم نکنه واقعا جنگلیه لاله
۵ سال پیشهستی
5من بعد خوندن این همه پارت الان میفهمم که ایهام تو زمان گم شده😂😂میخوام فراموش نشم چه با حال😁😁
۵ سال پیشDayana
12😍😍😍الهی چه قشنگ نوشت نامه رو! احساساتم به خروش درآمد 😍هرچند شخصیت پروا از این هنرا نداره همش از قلم زیبای نویسندست
۵ سال پیشآیسانا
9دمت گرم نویسنده جون فقط تو رو به هر کی یا هر چی میپرسیدی ما رو از این همه سردرگمی در بیار
۵ سال پیشچشانا
18پشمام بعد بگید پروا تکامل نیافته،چقد قلمبه سلمبه حرف میزد، میگم نکنه این ایهام گور به گوری واقعا لال ،😂خدا نکنه وگرنه من شکست عشقی میخورم 😂🤣
۵ سال پیشهان؟
20تو را جان جدت به حرف بیا ایهام با این که رمان قشنگیه ولی آدم نیاز داره یدفعه ای یه چیزایی عوض شه نه همینطوری ساده پیش بره
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
!!معصومه
10همون خط عجق وجقی بود که فکر کنم مهرانا ازش حرف میزد و تو اب پیدا کرده بود 😀 تو پارت های خیلی قبل