آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و هفتاد و پنجم :
حتی یه ذره هم تغییری توی حالتش ایجاد نشد.
گوشهٔ لبم رو گاز گرفتم و با تردید گفتم: اگه نیستی سرت رو تکون بده، اگه هستی لبخند بزن.
احساس می‌کردم کیش و ماتش کردم و برای همین نیشم به اندازهٔ پهنای غار باز شد تا اینکه یه اخم ریز تحویلم داد و با خشونت بیشتری زخمم رو بست.
پوفی کشیدم و با مظلومیت لب‌هام رو ورچیدم.
- مگه نشنیدی میگن سنگ مفت گنجیشک مفت؟ ببین به‌خاطر تو درستش رو گفتم
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۵۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
ثنا
4عالی بود عزیزم 🤍💖💋😁😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂
۵ سال پیش؟؟؟
18ن ب اون موقع ک پروا پروا می کردین ن ب الان تون 😂😂😐
۵ سال پیشهان؟
6چون نویسنده حالت تعادل نداره نمیزاره نمیزاره یکدفعه ازیه چیزی خیلی زیاد میزاره که آدم دلزده میشه این مرتیکه هم که به حرف نمیاد
۵ سال پیشخسته از پروا
14نویسنده جون بکش بیرون از پروا و وراجی هاش
۵ سال پیشDayana
13الان حس میکنم ایهام شبیه مادرایی شده که از بس نگران بچشونن و ناراحتن از این که بهش آسیب رسیده بداخلاقی میکنن و غر میزنن
۵ سال پیش//
19حست درسته عزیز، پروا کم از یه بچه ی تو مخی، بی ملاجظه ی پرحرف نداره........پس کی این به تکامل میرسسسههه؟ خیلی انتظاری ندارما، فقط یکم، یکم به خودش مسلط باشه.
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
رها
6بیشعورا بچم مگه چه گناهی کرده میخندونتون بیام بزنم مختون بره تو زمین بچم فقط یخورده تو بچگی مخش تاب برداشته وقتی بچه بود خودم یادمه از بالا نرده ها افتاد مخش تکون خرد😔😢 الهی هممون بی پروا بشیم