آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و شصت و نهم :
سکوتش باعث نشد تا دوباره به حرف بیام؛ برعکس منتظر موندم تا این‌بار خودش چیزی بهم بگه.
شاید اصلاً بهش مهلت این کار و نداده بودم.
برای لحظه‌ای سر بلند کرد و خیره به چشم‌هام نگاه کرد.
یه غم خاصی تو صورتش بود که با تموم وجود احساسش می‌کردم، درسته گریه نمی‌کرد یا حتی حالت ناراحتی و افسردگی هم نمی‌گرفت اما مشخص بود که یه چیزی تو وجودش مرده...
تو فکر بودم و هم‌چنان بهش نگاه می
لطفا صبر کنید...
بهار
18فکر کنم تیرکسه 😂😂 آخی پروا.