آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و شصت و هفتم :
احساس می‌کردم گذاشتنم رو ویبره، لب‌هام هی تکون می‌خوردن اما نمی‌تونستم حرف بزنم.
انگار تارهای صوتیم قندیل بسته بودن...
بدتر از اینکه قفسهٔ سینه‌ام از سرما یخ بسته بود این بود که نمی‌تونستم چیزی بگم و همین کلافگی حاصل از سکوت دیوونه‌ام کرده بود.
بی‌توجه به منی که عین چنار خشک شده بودم و حتی به زور پلک می‌زدم، اون با خیال راحت داشت چوب‌ها رو از کوچیک به بزرگ می‌چید تا آت
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۶۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
دختر یا پسر؟
0ببخشید کسی می دونه رمانی که دختره خبرنگار و یه مرد زخمی رو نجات میده بعد اون مرد زخمی که قاتله رو دوباره می بینه و دختره فوبیا جنس مخالف داره اسم رمانش چیه؟؟