آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و شصت و یک :
دستهام رو مشت کردم و جلوی صورتم گذاشتم.
نفس عمیقی کشیدم تا اشکهام برگردن و دوباره به گریه نیفتم اما توی اون لحظه قورت دادن بغضم کار خیلی سختی بود.
در حالی که من توی جدال با خودم و ناراحتیهام بودم، اون همچنان آروم و بیصدا بود.
شاید اگه یه کلمه حرف میزد و بهم میفهموند بهم توجه میکنه خیلی حالم بهتر میشد اما همین سکوتش رو هم میتونستم به کلی حرف معنا کنم.
تنها بوØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۶۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
ارسلان
9بچم انقد با تارزان گشته رو ادبیاتش تاثیر گزاشته شعرارو قاطی میکنه البت همچین سابقه پاکی هم نداشته
۵ سال پیشاخه یکی نیست
6😂😆
۵ سال پیشمهدیه
15پروا نوبره هرکی جای اون بود از استرس مرده بود این عین خیالشم نیست نشسته بین دایناسورا با پسره درد و دل میکنه
۵ سال پیشحنا
17بااین اوصاف واقعا کارنویسنده عالیه ذهن خلاقی داره وخداروشکر خواننده ازاول تاآخر پارت لبخند به لب هست...موفق باشی نویسنده جان
۵ سال پیشحنا
8چیز خاصی نداشت😊
۵ سال پیشچشانا
18😂😂ای خدا این پروا واقعا بیش فعال بچم نمیتونه یک دقیقه آروم باشه🤣دمت گرم نویسنده مثل همیشه عالی
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...

فری
7توی کل این پارتع فقط ی جا دیگع از زندگی ناامید شدم(خدمتکار شخصی(: ) هعیییی هعیییی سکوت (((((: