آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و سی و هشتم :
چند تا فحش زیرلبی دیگه نثارش کردم و با عصبانیت رفتم توی آخرین و دورترین حفرهٔ تونل پناه گرفتم.
پاهام رو توی شکمم کشیدم و شقیقه‌هام رو توی دست‌هام فشار دادم.
بین عصبانیت و ناراحتی مونده بودم و نمی‌دونستم به کدومشون بیشتر بها بدم؛ هم دوست داشتم با جیغ و داد تونل و رو سرشون خراب کنم هم می‌خواستم تو همون گوشه بمونم و گریه کنم.
من که اصلاً اهل گریه نبودم، اون هم برای آدم‌های بی
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۹۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
.....
6خب تا اینجا که خوندم فهمیدم نویسنده مورد علاقه م رو یافتمD:
۵ سال پیشاخه یکی نیست
9نوپرابلمه/:
۵ سال پیشچشانا
17آره جاوید تومیتونی کورش کنی اصلاکاری نداره که توباهوش تر از این حرفایی😂نویسنده جون راستی من دوروز نبودم بعدتواون پارته مهرانابه نیوان میگه که دنبالچه توبگیر عقیم نشی من آخرنفهمیدم ب.س.ن یایه چی دیگه؟
۵ سال پیش~
6احساس میکنم یچی دیگ💔
۵ سال پیشارغوان
11تو گوگل میزدی می آورد برات . من زدم 😂💔 ، اینو آورد( آخرین استخون ستون مهره ای که در انسان به جان دُم حیوانات است )
۵ سال پیش/
3اون استخون بین لپ های ***😂😂احتمالا
۵ سال پیشحنا
4این پارت چیزخاصی نداشت
۵ سال پیش~
8هعی آبگوشت چشم من ب شخصه تا ب حال چشم نخوردم😂💔
۵ سال پیشنارنگی
12چه آبگوشت خوشمزه آب بشه😋😋😋😁🤣
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
ساتیا
2دیه واقعا دلم برا پروا تنگ شده لعنتی ما همیشه قصه پروا میخوندیم حالا همه رو میخونیم الا پروا