آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت نود و سوم :
با حس کردن گلگون شدن گونه‌هام، تندی نیوان رو کنار زدم و رفتم تو اتاق.
برخلاف انتظارم خیلی کوچیک بود و حتی یه صندلی هم برای نشستن نداشت.
دکتر عاملی به سمت یه کوله پشتی بزرگ مشکی که گوشه‌ای گذاشته شده بود، رفت.
نیوان دست‌هاش رو تو جیب سویشرتش کرد و منتظر بهش نگاه کرد.
نمی‌دونستم واقعیه یا فیلمشه اما هیچ اثری از ترس و اضطراب توی ظاهرش پیدا نمی‌شد.
بیشتر هیجان زده بود تا
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۸۳۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
آرنا
8عالییییییییییییییییییییییی
۵ سال پیشمریم
8وای خیلی ذوق دارم 😉😉😉😉😉 اخجون
۵ سال پیش???
26عاااااالییییییییییییییییییییییییییی آخجوووون وای وای حالا اگه لاوین و جاوید بودن جاوید با کمال احترام می گفت بترس باید هم بترسی 😂😐
۵ سال پیشZahra
10جوووونزززززز🤣🤣
۵ سال پیشMahaa
16ای جاان🤩
۵ سال پیش۰۰۰
39چ خفن 🙂🤝فقط نویسنده جان ، جااااااان من پایانش خوش باشه من خیلی احساساتی ام غمگین باشه میشینم تا یه هفته گریه میکنم تو رو خدا همه چی رو خوب تموم کن
۵ سال پیشمهدیه
27کم کم داره هیجانی میشه بالا خره مرسی نویسنده جان
۵ سال پیشیگی
21خوب بود حیف کمع🥺
۵ سال پیش!!معصومه
23عالی عالی وای ذوق دارم 😍😍
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
پرنیا
22مطمئنم نویسنده ی پایان عالی داره🤩چون رمان قبلیشون هم شیرین و هم تلخ بود.ولی نویسنده کاش عکس میزاشتی چون من اینطوری نمی تونم تجسم کنم!فقط می دونم پروا چشم سبز،مهرانا قهوه ای و جاوید پر پشم و مشکی😑😅