بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و نوزده :
دستمال رو از دستش گرفتم و با حالتی نیمه کلافه سرم و با کاناپه تکیه دادم و به سمتش چرخیدم.
پتوی نازکی روی پاهام انداخت و به سمتم متمایل شد.
حالت چهره‌ش خیلی آروم و مهربون بود و توی نگاهش اثری از ناراحتی و ناامنی دیده نمی‌شد.
بعد از چند دقیقه که خیره بهم نگاه کردیم و مطمئن شد کمی از آرامشش رو بهم منتقل کرده، صداش با تن ملایم و نرمی توی گوشم پیچید: این اولین باریه که از شغلم لذت می
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۴۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آرام
8وایبیی خیلی این رمان و دوس
۵ سال پیشسارا
9چه قشنگ بود اخ جان اه رها چرا شلوغ میکنی من جای تو بودم خوشحالم بودم آراد فهمیده همه چیزو شایدم بخشید و توام بخشیدی و بهم میرسین
۵ سال پیش....
10فکر نکنم به این راحتی هم باشه، حتما یه خط یا مشکل بزرگ تر مثل یه معما وجود داره
۵ سال پیشسارا
6بازم یک درصد احتمال داره
۵ سال پیشکیانا
5شت🥴
۵ سال پیش؟
9دقیقا از جایی ک دکتر سوتی داد یا بهتره بگم این قهوه های سردع نخوردع بحثش پیش اومد مشخص بود دکتر با اراد هم حرف میزنه
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
هلیا
7واییییی خیلی قشنگ بود🤩🤩😲😲🌸🌺 باورم نمیشه!... 😐😲 هنوزم هنگم!...😅 فکر کنم آخرش بهم میرسن!... 🤩 البته با کمک روان شناس و گوش دادن به حرفاشون🤩🤩😂😅💞🌸🌸🌺🌺👌 دمت گرم نویسنده👌👌👏👏🌸🌺