بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و هجده :
دستم رو که در عین مشت بودن می‌لرزید باز کردم و روی شقیقه‌م گذاشتم.
لب‌هام رو با زبون تر کردم و با صدای گرفته‌ای گفتم: من نشکستم اما برای نشون دادنش نمی‌تونم مثل همیشه بخندم؛ دیگه خستم شدم از نشون دادن حالات و حرکات مصنوعی به لب‌ها و صورتم تا مثلاً بگم همه چی خیلی خوبه و باهاش کنار میام.
مدت زیادی می‌گذره از وقتی که نقاب اندوه لب‌هام رو با لبخند گره زدم اما دیگه نمی‌تونم.
بدو
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۴۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آرام
13من میگم شایان کار ی میکنه بهم برسن
۵ سال پیشسارا
7خوب بزار ببین چی میگه شاید آراد هم میاد پیش این و میخواد بهت بگه
۵ سال پیشهلیا
4خوب نمی خواد به حرفت گوش بدهمگه زوره؟ یه جورایی با رها موافقم. تمام راه های علاقه به آراد رو بسته و الان به شدت پشیمونه ولی این پشیمونیش دردی رو دوا نمیکنه! اما فقط یه راه وجود داره! ایول نویسنده👌
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
ستیا
10از نظر من آراد باید یه جورایی بخاطر کارهایی که با رها کرده تنبیه بشه چون کارهاش در برابر کاری که رها کرد خیلی زیادی بود. رها فقط بخاطر مادرش اون مهر رو برداشت اما آراد بخاطر یه چیز مسخره شکوندش