بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و شانزده :
تنها صدایی که به گوش می‌رسید صدای به هم خوردن برگه‌ها و تیک تاک ساعتی بود که بی‌رحمانه سکوت خفقان‌آور بینمون رو می‌شکست.
با نوک چکمه‌هام روی زمین ضرب گرفتم، غرق افکارم بودم اما تمومش خلاصه می‌شد توی مردی که در چند قدمیم ایستاده بود و فرسخ‌ها ازش دور بودم.
زیرچشمی بهش نگاه کردم، این ژست عصبیش رو از بر بودم.
موهای به هم ریخته و اخم‌های درهمش، به همراه بدنی که به دیوار تکیه د
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۴۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
..
2اوخی دلم برا آراد میسوزه
۵ سال پیش/♧
16🥲لعنتی هر روز باید گریه کنیم انگار ما جا دختره ایم هر روز با هر پارت با هر شکستنش میشکنیم دیگه تا کجا تحمل۸ ،۷ ماه کشتیمون نویسنده رحم کن
۵ سال پیشستاره
3😂😂😂🤦🏻 ♀️🤦🏻 ♀️دقیقا
۵ سال پیشآرام
8هققق لدفا عکس رها و آراد و بزارین
۵ سال پیشUu
9نویسنده قبلا گفت که چرا عکس هارو نمی ذاره☺
۵ سال پیشسارا
9خدایا کی تموم میشه اینها باز هم میرسن😢😢😢😢
۵ سال پیشهلیا
13😥😥😥🥺🥺🥺 نویسنده جان لطفا به ما رحم کن. ما که هیچی حداقل به اون دوتا رحم کن بلکه روی خوش زندگی هم ببینن. 😕😕😐🙂💔🌺🌸
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Fatemeh
5واییییی من دیگ تحمل این همه غمو ندارم! فق امیدم ب اینه ک آخرش بهم برسن...💔