بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و چهارده :
آینه کوچیک دستیم و روی زمین گذاشتم.
نفس عمیقی کشیدم تا به خودم مسلط شم و اعتماد به نفسم رو دوباره به دست بیارم اما بیشتر شبیه یه آه جانسوز بود.
احساس میکردم دیگه هیچی نیست.
نه امید و انگیزهای برای ادامه و نه شانسی برای آینده!
لبخند بیمعنیای زدم و سرم رو تا جایی که میتونستم بالا گرفتم.
من همینم، خالی و تهی از همه چیز!
الان دیگه بیشتر شبیه خودمم چون چیزی برای از
مطالعهی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۴۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
ستاره
8پشمام آقا رها چه خفن قهوه ای میکنه🤣😂😂😂
۵ سال پیشهلیا
7دلم برای آراد میسوزه...:/ بعد این همه بیرحمی و تنهایی و بی احساسی به یکی دل بست که اونم این جوری شد:/😐😕
۵ سال پیشهلیا
10عجب... :/ آخرش رو خیلی باحال گفت😂 افرین بهت نویسنده👌👏🌺
۵ سال پیش؟
6واکنش اراد چی میتونه باشع؟ ولی رها خوب کرد
۵ سال پیشرهایی
9آخ آفرین رها دلم خنک شد
۵ سال پیش/♧
15😐دلم خنک شد چیه رو داده به اراد پروش کرده از اون موقه دور دور ای بود حالا نوبت دخترس 😒بزنی عقیم شهههه هاااا پسره پرو
۵ سال پیشفائزه
14افرین خوشم اومد از کار رها👍👍
۵ سال پیشآرام
18اییوولل رها با همین فرمون برو جلو
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...

Asma
5آ باریکلا رها خوب اومدی 👌 آراد خان بدونه لال نیستی ک هی بکوبه تو سرت🤫😌 نویسنده دست مریزاد 👏👏👏