بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و هفتم :
خونهٔ مادرم یه مستطیل بلند با سنگ‌نمای تیره بود.
من انقدر پیش خودم بالا رفتم تا این خونهٔ کوچیک و که سالنش زیر خاک بود، ندیدم!...
خونهٔ مادرم مثل همیشه کوچیک و پر از غم بود.
توی اون خونه که به جهنم ازش یاد می‌کردم، فقط خودش بود.
بدون شوهر دیوونه و وحشیش باز هم جهنم بود.
رها از هجده سالگی دیگه پاش و توی اون خونه نذاشت.
تلفن اون خونهٔ کوچیک ماهی یه بار هم زنگ نمی‌خورد؛ غذای
لطفا صبر کنید...
M...
7یه سوال این داشت دقیقا باکی حرف میزد ؟