بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و پنجم :
چشم‌هام رو تا آخرین حد باز کردم و با وحشت روی تخت نشستم.
قطره‌های درشت عرقی که از پیشونیم سرازیر شدن، به همراه گرمایی که از نفس‌ها و بدنم ساطع می‌شد، باعث شدن پتو رو کنار بزنم و چند تا دکمه‌ٔ اول لباسم رو باز کنم.
دست راستم و روی قلبم فشار دادم و با همون ترس اون یکی دستم و روی شکمم کشیدم.
دستم که به برآمدگیش خورد، خیالم راحت شد و نفس آسوده‌ای کشیدم.
درحالی‌که به‌خاطر اضطرا
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۵۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
سارا
4دقیقا🤣😢
۵ سال پیشFatemeh
6کی قراره این همه غم و غصه تموم شه؟! دلم واسه خنده ها و مسخره بازیای رها تنگ شدع... هووف انگار ک من دارم ب جای رها کم میارم!:)
۵ سال پیشآرزو
8فک کنم منظور دخترش تو خواب از اینکه گفت عزاداری اینه که عزادار مادرشه چون مادرش مرده🤔
۵ سال پیشیک ادم رد داده
6آقا من دیگه رد دادم ای خدای مردم از فوضولی
۵ سال پیشهه
5عرررر منم😭😭😭🤧🤧
۵ سال پیشهه
5یعنی الان باید تا فردا منتظر باشم؟ ای خدااا
۵ سال پیش/♧
15🥺🥲نویسنده بیا یه حالی بده به ما اون پارتا رو بگو بازش کننن دد دادم دیگه 😑 😐😂تازه الا تو گزشته ایم خداا کی میاد زمان حال چل میشم اخر سر ای رمان
۵ سال پیش/♧
11😐😑🥺خدا کاش پارت طولانی بود اراد بی مصرف کجاس بدبخ دختره دلم میخاد خفششش کنم او پسره رووووووو🥲😒
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Yasi
10عررر من ک کل زندگیم شدن رها و اراد در طول روز کلا بهشون فکر میکنم ک پارت اینده چ اتفاقی میفته اخر سر خل میشیم همه من میدونم 😪