بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و هشتاد و یک :
بعد هم به سمت پله‌ها رفتم و آهسته ازشون پایین اومدم.
صدای قدم‌های آراد از پشت سرم اومد، کنار اولین پله متوقف شد و با صدایی که عصبانیتش نسبت به قبل کمتر شده بود، گفت: کدوم گوری میری؟ من هنوز نکشتمت...
دماغم و بالا کشیدم و با اخم به سمتش برگشتم.
- با این حجم از توجه و محبتی که نثارم می‌کنی آخرش که می‌کشیم.
یه کم از ناراحتیم رو درک کرد و با نفس عمیقی دستش و روی صورتش کشید؛ کنار ا
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۷۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
آهوو
13به اینم فکر کن که رها چقدر درروز اعصاب این آراد و خط خطی میکنه بدشم آدم خسته تو خواب باشه شربت بریزی روش انتظار داری بپره ماچش کنه منم بود اعصبی میشودم.دگه آراد جای خود داره..راستی منم ولیتان.یادم نمی
۵ سال پیشهستی
2اره باهات موافقم ولی وقتی ولش کرد و نرفت دنبالش. دلم برای رها سوخن
۵ سال پیشدخی اریایی
7عاشقای دیوونه 😂😂
۵ سال پیشآرام
11ای کاش عکساشونم بود😕دلم میخواد ببینمشون🥺
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
هستی
9این آراد نمی تونه مثل آدم رفتار کنه اول اعصابشو خراب میکنه بعد گل نقاشی میکنه