بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و هفتاد و هفتم :
با بی میلی سر و بلند کردم و نگاهم توی چشم‌های آبی شفافش گره خورد.
با لبخندی عمیق و حرکاتی موقر منو رو از گارسون گرفت.
نگاه ترسیدهٔ دیگه‌ای به اطراف انداختم که بلافاصله گفت: نترس، شوهرت خبردار نمیشه!
بعد هم با همون لبخند حرص درآر، منو رو به سمتم گرفت.
- بانو چی میل دارن؟
لبخندی مسخره‌تر از لبخند کریهش زدم و با عصبانیت گفتم: کوفت و زهرمار، یه پرس واسه من دو پرس واسه توعه سگ
لطفا صبر کنید...
آرامم
4دوست عزیز خدا شفات بده😅