بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و هفتاد و یک :
بغض به گلوم فشار آورد اما نتونستم حرفی بزنم.
با همون لحن عجیب و بی‌محابا گفت: من همینم رها، نمی‌تونم کسی که تو می‌خوای باشم!
احتمالأ تا الان این و فهمیدی؛ گفتی تلاش کن، تلاش کردم.
این‌بار سکوت نکردم و با بغض گفتم: نکردی...
لبخند بی‌جونش محو شد و جاش رو به ناراحتی و درد توی عمق چشم‌هاش داد.
- کردم ولی سایهٔ تاریکی از سرم برداشته نمیشه.
فکر کردم به قول خودت خیلی شاخم؛ ر
لطفا صبر کنید...
آرام
5الهی بمیرم براشون