پارت دوم :
وقتی همچنان با بیتوجهی او مواجه شد، نوچی کرد. خم شد و سینی را همانجا روی تشک مخصوصِ سالن گذاشت و بلافاصله پس از قامت صاف کردن، بازویِ برهنهی عرفان را محکم تکان داد و داد زد:
- با توئم عرفان.
نه، گویا عرفان قصد نداشت هیچ توجهی به حضور طلا بکند.
صدای طلا را همچون کشیده شدن ناخن روی دیوار تلقی میکرد و بعید هم نبود مشتِ بعدیاش را از آنِ چهرهی طلا کند.
طلا نمیترسید؟ نمیترسید از استیصال عرفان و اخلاقِ گند او که هر لحظه ممکن بود مشت عرفان تقدیم چهرهی نازپروردهاش شود؟
اما نه...بیخیال نمیشد.
حق هم داشت، از حالتهای عرفان که تنها سالن ورزش را نه، کل خانه را درگیر کرده بود، میترسید و وحشت داشت.
به همین خاطر هم، بیخیال تکان دادن بازوی او و بیرون کشیدنش از این حالتِ اتصالی کرده، نشده بود که ناگهان؛ طاقت عرفان را با دستهای خودش طاق کرد.
چنان بازویش را از میان دستِ او بیرون کشید که شدت حرکتش، باعثِ افتادن طلا روی زمین و سپس برخورد پایش با سینی و در نهایت ریخته شدن محتویات شربت بر روی تشک شد.
طلا؛ وحشت زده و کمی هم با دردِ نشأت گرفته از برخورد کمرش به دیوار، خیرهی عرفانی ماند که چون سرخیِ خون شده بود و چهرهاش دیگر جایی برای قطرات درشت عرق نداشت.
نفس-نفس میزد و متنفر بود از اینکه کسی مزاحم کارش شود.
حتی از دیده شدن حلقهی اشک بوجود آمده درون چشمهایش نیز متنفر بود.
اما کار از کار گذشته بود. طلا، همه چیز را دیده بود، حتی اشکهای نوظهور عرفان را که داشتند یکی-یکی روی گونهاش جاری میشدند.
دستکشهایش را با عصبانیت از دستهایش بیرون کشید و حین پرت کردنشان به طرفی نامعلوم در سالن، رو به طلا فریاد کشید:
- چی از جونم میخوای؟!
با پایش، ضربهی محکمی به لیوان شربت زد و درحالی که جیغ طلا را بخاطر برخورد لیوان با دیوار و تکه-تکه شدنش در آورده بود، فریاد بعدیاش را کشید، البته حین بیرون رفتنش از سالن و قدم برداشتن به طرف حیاط:
- نمیخورم، هیچی نمیخورم ایهالناس! دست از سر من بردارید، کجا برم که هیچکدومتون رو نبینم؟
غزل و سامان را با فریادهایش از خواب پرانده بود و سامان با چشمهای خوابآلود و نیمهباز که همان را هم بزور باز کرده بود، بلند شد و بعد از باز کردن درب اتاق و روبروییاش با عرفان، نگاهی به سرتاپای عرق کردهای او انداخت و با صدای گرفتهاش که ناشی از خواب بود، گفت:
- چخبرته پسر؟!
عرفان، «برو بابا»ای با تکان دادن دستش در هوا، نثار سامان کرد و تا وارد اتاقش شد و درب را با صدای بلندی به هم کوبید، غزل هم از اتاق مشترکش با سامان بیرون آمد و این بیرون آمدن با ورود طلای بغض کرده به حریم خانه، یکی شد.
نگاه غزل که به تکههای شکسته شدهی لیوان توی سینی افتاد، چنگی به گونهاش زد و پاتند کرد برای رساندن خودش به طلا.
طلا، سینی را روی اپن گذاشت و با خجالت و شرمندگی، نگاهش را از غزل گرفت و باقی این نگاه را به فرش زیر پایش دوخت.
و اندکی بعد، شنوای پرسش غزل خطاب به خودش شد:
- چیشده طلا جان؟
یعنی غزل نمیدانست دیوانگی برادرش را؟ بعد از گذر پنج سال، هنوز هم به این دیوانگی عادت نکرده بود که چنین پرسشی را از طلا جویا شد؟!
طلا، انگشتهایش را با شرم و بغض به بازی گرفت و همانطور که برای نشستن روی مبل از غزل فاصله میگرفت، گفت:
- ببخشید غزل جون، شمارو هم بدخواب کردیم نصفه شبی.
غزل، نوچی کرد و با نشستن کنار طلا، تن او را با مهربانی به آغوش کشید و لبخندی زد:
- فدای سرت قشنگم، نبینم اینطوری بغض کنی طلای من.
طلا که درد دلش با قربان صدقههای غزل، از هم باز شده بود، اینبار اثرش را با ترکیدن بغضش نشان داد.
بیچاره طلا...بیچاره طلا که تمام این پنج سال را به امید بدست آوردن دل عرفان و آمدن به چشمهای او، در مادرید سپری کرده بود.
مدتی که گویا نه تنها اثری نداشت، بلکه وقت و انرژی بیهوده نیز از او تلف کرده بود.
البته نه تنها از طلا، بلکه از طرف غزل و سامان هم همینطور بود.
غزل، پشت کمر طلا را با پریشانی و رساندن نگاهش به سامان که او هم سرش را به تأسف تکان میداد، نوازش کرد و گفت:
- آروم باش عزیزم، آروم باش.
کلام آغشته به گریههای مظلومانهی طلا، قلبش را به تلاطم انداخت:
- چطوری آروم باشم غزل جون؟ چطوری آروم باشم وقتی شرایط روز به روز داره بدتر میشه؟ آخه مگه من چیکار کردم غزل؟ چیکار کردم که عرفان تا این حد از من متنفره؟
غزل، بیطاقت او را از آغوشش جدا کرد و با کشیدن انگشت شستش زیر چشمهای خیس او و پاک کردن اشکهایش، لبخند لرزانی زد و گفت:
- الهی قربونت برم من، کی گفته عرفان از تو متنفره؟! هیچم اینطور نیست، اون فقط به زمان نیاز داره طلا.
- آخه زمان تا کِی؟ بس نیست هرچقدر توی این پنج سال منتظرش موندم؟ چیشد غزل؟ حتی یه نیم نگاه بهم انداخت؟!
راست میگفت، عرفان اصلاً طلا را آدم حساب نمیکرد، چه برسد به انداختن نیم نگاهی به او!
غزل که مانده بود در برابر حرف حساب طلا چه بگوید که آرامَش کند، دست طلا را میان دستهایش گرفت و پاسخ طلا را به سامان سپرد.
سامانی که مقابل آن دو روی مبل نشست و گفت:
- زمان یعنی تا هرچقدر که عرفان بتونه فکر و خاطرهی آشوب رو کاملاً از ذهنش بیرون کنه.
مطالعهی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵ ساعت پیش تقدیم شما شده است.

حدیث بلیار | نویسنده رمان
اگه بدونید توی این جلد چیا در انتظارمونه...🫠💔
۲ ساعت پیشتی دا
0وویی من میترسم☹
۱ ساعت پیشدلارام
0عرفان سگ می شود ..بابا این طلای بد بخت چه گناهی داره آخه بیچاره شاشید به خودش
۱ ساعت پیشلیلا
0ی سوال حدیث من یادمه جلد اول مهراب ۳۵سالش بود یعنی الان مهراب ۴۰سالشه
۲ ساعت پیشلیلا
0اما بازم چرا اعصابشو خراب میکین میگه نمیخورم پس بهش هیچی ندیدن..حدیث به جاش بیا به من بده خودم میخورم 🤣🤣
۲ ساعت پیشلیلا
0اووه پس طلا عاشق عرفانه عرفانم حسابی از دست رفته هاا کلا دیونه شده کم مونده بود دختر بیچاره بکشه
۲ ساعت پیشجد پفیوز اندرس
2حدیث عکس طلا رو نمیزاری؟
۳ ساعت پیش
حدیث بلیار | نویسنده رمان
طلا زیاد کاربردی نیست 🤣
۲ ساعت پیشجد پفیوز اندرس
2به به فکر کنم قراره توی این جلد خیلی بیشتر از جلد قبلی از عرفان متنفر بشیما
۳ ساعت پیش
حدیث بلیار | نویسنده رمان
واقعاً بهبه 🤣🤣
۲ ساعت پیشاَسماء
0این عرفان همینجوری خراب بود الان بدتر شده که
۴ ساعت پیش
حدیث بلیار | نویسنده رمان
این جلد تقریباً مربوط به عرفانه، پس منتظر دیوونگیهاش باشید
۲ ساعت پیشزهــرا
0ااووهه پنچ سال؟ پنج سال گذشتهه؟وایی خداا. عرفان بی لیاقتت خب چشاتو وا کن و به زن شوهر دار چشم نداشته باش و این بچه که اینقدر هم دوست داره را ببین
۵ ساعت پیش
حدیث بلیار | نویسنده رمان
آره دیگه توی پارت آخر جلد اول هم بهش اشاره شد
۴ ساعت پیشمعصومه
0نه جدی جدی یکی باید عرفان رو جمع کنه، کلا رد داده
۵ ساعت پیش
حدیث بلیار | نویسنده رمان
آره بخدا
۴ ساعت پیش
لطفا صبر کنید...

.......
0عرفان پاک قاطی کرده خدا به داد آشوب و مهراب برسه