دکتر عادل به قلم مرضیه نعمتی
پارت سوم :
مامان مهری لبخند زد و گفت.
ـ باریکلا! خب حالا بعدش چی شد؟ قلبت...!
پدرم و عادل نگاهی به هم انداختند و خندیدند. پدرم رو به عادل گفت:
ـ حواس مادرم پیش قلبم مونده!
و رو به مامان مهری گفت:
ـ هیچی دیگه. همین که من عادل جانو دیدم مریضیم از یادم رفت.
و شروع به خنده کرد. عادل دنباله حرف پدرم را گرفت و رو به مادربزرگم گفت:
ـ حاج خانم خدارو شکر حالش خوبه. این مسائل طبیعیه. مربوط به استرس و یه سری هیجانات روحیه که با تغذیه درست و آرامش اعصاب قابل حله...
من و مامان مهری نگاه کوتاهی رد و بدل کردیم. کاملا معلوم بود که استرس و اضطراب پدرم به چه کسی مربوط میشد. با صدای زنگ گوشیام از جا برخاستم. به اتاقم رفتم و گوشیام را از روی میز برداشتم. تماس از مادرم بود. خوشحال شدم و جواب دادم:
ـ الو... سلام مامان.
ـ سلام دخترم... حالت خوبه؟
ـ خوبم. تو خوبی؟
ـ منم خوبم. دلم برات تنگ شده. اگه فردا دانشگاه نداری بیا با هم بریم بیرون.
ـ نه، فردا دانشگاه ندارم. باشه حتما میام. کجا بیام؟
ـ بیا خونه خودم. کریمی نیست.
کریمی شوهر مادرم بود. پرسیدم:
ـ کجاست؟
ـ ختم یکی از اقوام دورش تو شمال.
خیالم راحت شد و گفتم:
ـ باشه میام.
ـ صبح بیا. میخوام برات ناهار درست کنم. چی دوست داری؟
ـ مهم نیست. هر چی خودت دوست داری درست کن.
ـ من هر چی تو دوست داشته باشی دوست دارم.
صدای خندههای بلندی در اتاق پیچید و مادرم کنجکاو پرسید:
ـ مهمون دارین؟!
ـ آره. بابا واحد بغلی رو به یکی از اقوامش داره میفروشه.
ـ اقوامش؟ کی هست؟
ـ پسرِ پسر عموش؟
ـ کدوم پسر عموش؟
ـ هاتف. اسم پسرشم عادله.
ـ آهان! یادم اومد. حالا چرا به اون فروخته؟
ماجرای دکتر رفتن پدرم را برای مادرم تعریف کردم و مادرم گفت:
ـ که اینطور! پس من مزاحم نشم. برو پیش مهمونا.
ـ کسی جز عادل نیست.
ـ یعنی خانوادهش نیستند؟
ـ نه. میخواد مجردی اینجا زندگی کنه.
ـ واقعا؟! نکنه اختلافی چیزی با خانوادهش پیدا کرده؟!
ـ نمیدونم. بهش نمیاد آدمی باشه که با خانواده اختلاف و درگیری داشته باشه.
ـ مگه به بابات میاومد اون بلارو سر من بیاره؟
لحظهای سکوت شد و دلم برای مادرم سوخت. با مهربانی گفتم.
ـ مامان دوباره که ذهنت رفت تو گذشته.
ـ چی کار کنم؟ این چیزارو میشنوم یاد بابای نامردت میافتم.
در همان لحظه مامان مهری صدایم زد و گفت:
ـ پرستو آقا عادل داره میره.
فورا از مادرم خداحافظی کردم و از اتاق بیرون آمدم و به سمت در رفتم. مامان مهری آرام پرسید:
ـ با کی حرف میزدی؟
به آرامی جواب دادم:
ـ مامانم.
اما چون در همان لحظه سکوت شده بود و عادل داشت کفشهایش را میپوشید، صدایم را شنید. انگار کمی کنجکاو نبود مادرم شده بود. بعد از این حرف هم کنجکاوتر شد. کفشش را پوشید و بالا آمد و گفت:
ـ سلام برسونید به مهرنوش خانم.
پدرم گفت:
ـ عادل جان من و مهرنوش خیلی وقته از هم جدا شدیم.
ناگهان سکوت سنگینی بر فضا حاکم شد و عادل جا خورده به پدرم نگاه کرد. پدرم ادامه داد:
ـ دخترم با مادرم زندگی میکنه. منم تو خونه خودم با همسرم.
عادل سعی داشت حیرتش را پنهان کند:
ـ من اطلاعی نداشتم. معذرت میخوام.
مامان مهری گفت:
ـ خیلی وقته از هم خبر نداریم. بعد فوت بنده خدا آقا هاتف جدا شدند.
عادل دلسوزانه نگاهم کرد. طوری که تا عمق وجودم نفوذ کرد. میشد گفت بعد از جدایی پدر و مادرم این اولین نگاه دلسوزانه خالصانهای بود که به سمتم روانه میشد. انگار با چشمانش میگفت. «میتونم درکت کنم که چی کشیدی!»
لب به خداحافظی باز کردم و عادل هم خداحافظی کرد. در که بسته شد، همگی داخل رفتیم. پدرم خودش را روی مبلی ولو کرد و گفت:
ـ پرستو یه لیوان آب برام میاری؟
به آشپزخانه رفتم و از بطری توی یخچال لیوانی آب برداشتم. لیوان به دست داخل هال شدم و آن را به دست پدرم دادم. پدرم صاف روی مبل نشست. لیوان آب را از دستم گرفت و تا آخر نوشید و رو به مامان مهری گفت:
ـ انگار قسمت بود من امروز عادل رو ببینم و خونه بغلی رو به اون بفروشم.
مامان مهری گفت:
ـ همسایه خیلی مهمه. عادل فامیله و میشناسیم. منم خیالم راحت شد بابتش.
روی مبلی نشستم و به فیلمی که از السیدی در حال پخش بود، نگاه کردم اما حواسم کاملا پیش عادل بود. هنوز بوی عطرش در پذیرایی جا مانده بود.
لطفا صبر کنید...
