دکتر عادل به قلم مرضیه نعمتی
پارت دوم :
با صدای پدرم به خودم آمدم.
ـ عادل جان. دخترم پرستو!
لبخندی بر لب نشاند و در حال تماشایم گفت:
ـ خوشبختم پرستو خانم!
تبسمی کردم و گفتم:
ـ منم همینطور!
پدرم دست پشتش گذاشت و رو به من گفت:
ـ پرستو جان! عادل جان پسرِ پسر عموی من آقا هاتفه. شما بچه بودی دیدیش. قراره ایشون خریدار واحد بغلی باشه.
نمیدانستم چه بگویم. فوق العاده از پسرِ پسر عموی پدرم با آن ظاهر جذاب خوشم آمده بود. از خدایم بود همسایه کناریامان باشد. سعی کردم متین رفتار کنم و گفتم:
ـ به سلامتی! خوش اومدین!
عادل تشکر کرد و همراه پدرم داخل آمد. در را بستم و پشت سرشان وارد شدم. کت و شلوار شیک عادل فوق العاده برازنده اندام مردانهاش بود. خودم را به آشپزخانه رساندم و مشغول آماده کردن چای شدم. در همان حال تمام توجهم به حرفهایی بود که بین پدرم و عادل رد و بدل میشد.
ـ حالا خونه پسندت شد؟ یه وقت رودر وایسی نکنی.
صدای عادل را با آرامش شنیدم:
ـ از نظر من که عالی بود.
توی دلم خوشحال شدم و شروع به چیدن میوه در ظرف کریستال کردم. پدرم گفت:
ـ خب خدا رو شکر! حالا خودت تنها میای یا با مادرت؟
پس مجرد بود! عادل جواب داد:
ـ خودم.
ـ پس میخوای مجردی زندگی کنی.
عادل تایید کرد و پدرم گفت.
ـ انشاالله که به زودی ازدواج میکنی و خانمت رو میاری همینجا.
به عکس العمل عادل نگاه کردم. چیز خاصی در صورتش نشان نداد و به تشکر کوتاهی اکتفا کرد. چای که آماده شد با سینی به هال رفتم. مقابل او خم شدم و گفتم:
ـ بفرمایین!
نگاه کوتاهی به صورتم انداخت و بعد با تشکر فنجان را برداشت و روی میز گرد شیشهای گذاشت. کاملا مشخص بود که مرد با نجابت و مأخوذ به حیایی بود. پدرم هم یکی برداشت و گفت:
ـ مامان مهری کجاست پس پرستو؟
زیر نگاه عادل کمی معذب بودم. نمیدانم چرا دست و پایم را گم کرده بودم در حالی که اصلا دختری نبودم که با وجود یک میهمان مرد در خانه تا این حد هول شوم. سعی کردم خونسردی خودم را حفظ کنم و رو به پدرم گفتم.
ـ نمیدونم. منم اومدم خونه، نبود. احتمالا برای خرید رفته بیرون.
ـ بهش زنگ زدی؟
ـ نه. آخه منم تازه از دانشگاه برگشتم. وقت نکردم.
ـ چه رشتهای میخونید؟
نگاهم برگشت و روی چشمان کنجکاو و سیاه عادل خیره ماند. کمی هول شدم و سعی کردم آرامش خودم را حفظ کنم:
ـ هنر میخونم. معماری.
سرش را فرود آورد و گفت:
ـ چقدر عالی! موفق باشید.
تشکر کردم و به آشپزخانه برگشتم. این بار با ظرف میوه آمدم. ظرف کریستال میوه را مقابلش گرفتم و تعارف زدم. یک سیب برداشت و روی پیش دستی گذاشت و تشکر کرد. روی مبلی نشستم و انگشتانم را در هم قلاب کردم. پدرم پرسید:
ـ از علی داداشت چه خبر؟
ـ اونم هست. درگیر زندگیشه.
ـ چقدر دلم میخواد ببینمش.
ـ ایشاالله به زودی میبینید همدیگهرو.
منظورش در صورت آمدنش به آنجا بود. از فکر به حضورش در کنار خانهامان حس و حال خوبی پیدا کردم. پدرم گفت:
ـ خدا بابات رو بیامرزه عادل جان. مرد خوبی بود. کاش اونم الان زنده بود و اینجا پیش ما بود.
چهره عادل کمی گرفته شد. تشکری کرد و فنجان چایش را نزدیک لبهایش برد. گفت و گوهای بعدی پدرم با او در مورد مسائل مربوط به خرید خانه شد. زنگ در که به صدا در آمد برای باز کردن آن برخاستم. همین که در را باز کردم با دیدن مادربزرگم و نان داغ در دستش لبخند بر لبم نشست:
ـ سلام مامان مهری.
چادرش را کمی جلو کشید و گفت:
ـ سلام مادر. مهمون داریم؟
نانهای داغ را از دستش در آوردم و با دستم به پذیرایی اشاره کردم. بعد هم به آرامی گفتم:
ـ بابا خونه رو داره میفروشه به این آقا که پسرِ پسر عموشه و اسمش عادله.
مامان مهری متعجب شد و گفت:
ـ عادل؟! چطور شده بابات پیداش کرده؟! رفت و آمد نداشتیم.
شانهای بالا انداختم و گفتم:
ـ نمیدونم.
مامان مهری داخل آمد و عادل با دیدنش فورا از جا برخاست. مامان مهری گفت:
ـ خوش اومدی پسرم!
عادل تبسمی کرد و گفت:
ـ ممنون حاج خانم.
مامان مهری لبخندی زد و حال مادرش را پرسید و عادل جواب داد:
ـ سلام دارن خدمتتون.
مامان مهری از پدرم و عادل خواست بنشینند و خودش هم روی مبلی نشست و رو به پدرم گفت:
ـ چطور شد همدیگهرو دیدین؟
پدرم گفت:
ـ امروز یه کمی قلبم درد میکرد. گفتم برم دکتر.
با این حرف ناگهان مامان مهری مضطرب شد:
ـ قلبت چی شده مگه فرامرز؟!
پدرم لبخندی زد و گفت:
ـ نگران نباش. بقیهشو گوش بده.
و نگاهی به عادل کرد و گفت:
ـ توی مسیر چشمم به بیمارستان خورد. از ماشین پیاده شدم و رفتم داخل و از منشی وقت گرفتم. وقتی رفتم تو اتاق با عادل جان رو به رو شدم. نمیدونی چه دیدار قشنگی بود که...
عادل سرش پایین بود و لبخند میزد.
لطفا صبر کنید...
