دکتر عادل به قلم مرضیه نعمتی
پارت یک :
به نام خدا
فصل 1
کلید برق را زدم و کسی را در خانه ندیدم. دکمههای مانتویم را باز کردم و به آشپزخانه رفتم و از یخچال کمی آب برداشتم. در حال نوشیدن نگاهی به اطراف انداختم. همه جا ساکت بود. انگار وقتی مادربزرگم نبود هیچ شور و حالی نداشت. به اتاقم رفتم و خودم را روی تخت رها کردم. توی ذهنم پدرم بود که این روزها مدام با او بحث و درگیری بر سر مادرم داشتم. پدرم میگفت که نباید مادرم را ببینم چون او شوهر دارد و من میگفتم که اگر طلاق مادرم را نمیداد من مجبور نبودم که اینطوری او را ببینم. مسئله طلاق پدر و مادرم بر میگشت به سالها پیش. یعنی زمانی که من دوازده ساله بودم. آن زمانها پای منشی جوان شرکت پدرم به زندگیاش باز شده و تا جایی پیش رفته بود که پدرم او را به عقد خود در آورده بود.وقتی مادرم خبر را از طریق یکی از اقوام شنید چنان شوکه شد که خیلی زود و بدون در نظر گرفتن وجود من درخواست طلاق داد و از پدرم جدا شد. این جدایی چنان مرا در هم ریخت که تا مدتها افسردگی داشتم و دچار افت تحصیلی شدیدی در مدرسهام شده بودم اما با گذشت زمان و دیدارهای گاه و بی گاه با مادرم کم کم توانستم جدایی آنها را هضم کنم و به زندگی عادی برگردم. وقتی شانزده ساله شدم خبر ازدواج مادرم را از زبان خودش شنیدم. مادرم برایم توضیح داد که در خانه پدربزرگم احساس سرباری میکرده و پدربزرگم هم حمایت مالی چندانی از او نمیکرده. برای همین با مردی که داییام معرفش بود ازدواج کرده بود. شوهر مادرم مردی مسن بود که اوضاع مالی خوبی داشت. مادرم هم از زندگی با او رضایت داشت اما من اصلا از این ازدواج خوشحال نبودم. حس میکردم آن مرد مادرم را از من گرفته. کمی که بزرگتر شدم آرامتر شدم. به خصوص که مادرم مرتب به دیدنم میآمد و از دوست داشتنم میگفت. این دیدنها به دور از چشم شوهرِ مادرم و پدرم بود. در واقع مادربزرگم از سر دلسوزی بدون اینکه پدرم را متوجه کند زمینه دیدار ما را فراهم میکرد. در این دیدارها مادرم مرتب برایم کادو میآورد و محبتهای مادرانهاش را به پایم میریخت. میگفت من تنها کسی هستم که دوستم دارد و هیچوقت از همسر جدیدش بچه نخواهد آورد. البته نمیتوانست هم بیاورد چون همسرش بچهدار نمیشد. بزرگتر که شدم ارتباطمان نزدیکتر شد و پدرم نتوانست مانع دیدارمان شود چون من گفته بودم خودم حق تصمیم گیری برای زندگیام دارم و چندین بار هم خیانتش به مادرم را بر سرش کوبیده و شرمسارش کرده بودم. میدانستم که پدرم از همسرش رضایت نداشت و مقابل من و مادرم نقش بازی میکرد. جان همسر او پولهای پدرم بود نه او و حالا با تمام وجود فهمیده بود.
با صدای زنگ در از خودم بیرون آمدم و به سمت آیفون رفتم. چهره پدرم را در تصویر دیدم و انگشتم را روی دکمه گذاشتم. حتما آمده بود تا مثل همیشه وظیفه پدرانهاش را در قبالم انجام دهد. صحبت در مورد اینکه آیا خوبم یا نه و اگر نیاز مالی دارم بگویم. فکر میکرد اینها میتواند بار عذاب وجدانش را در قبالم کم کند. با صدای پدرم و مردی غریبه جا خورده به سمت در آپارتمان رفتم. پدرم داشت به کسی میگفت:
ـ دکتر جان، اینم خونه! بفرمایید ببینید خوشتون میاد یا نه.
و صدای مرد غریبه:
ـ فضای بیرونش که خوبه. بریم داخل رو ببینیم.
از توی چشمی بیرون را نگاه کردم. مرد جوان بلند قدی با پدرم داخل واحد کناری میشد. خانهای که پدرم برای فروش گذاشته بود. این ساختمان ده واحده بود. قبلا چهار واحد آن مال پدرم بود اما بعد ها یکی به نام همسرش شد. یکی به نام من و یکی به نام مادربزرگم که همانجا ساکن بودیم. این یکی هم داشت به کسی میفروخت. لحظاتی گذشت تا اینکه صدای بسته شدن در را شنیدم و دوباره صدای پدرم و آن مرد که پدرم دکتر خطابش کرده بود. پدرم تعارف به خانهاش زد و من هول شدم. آمادگی حضور میهمان و پذیرایی نداشتم. اگر مادربزرگم در خانه بود حتما او از آن مرد پذیرایی میکرد اما حالا... فورا به اتاق رفتم و لباس مناسب پوشیدم. پدرم زنگ زد و به سمت در رفتم و آن را باز کردم. این بار آن مرد جوان را واضحتر دیدم. شانههایی پهن داشت با چشمانی کشیده و سیاه. در همان لحظه اول چنان مرا مجذوب خود کرد که لحظهای فراموش کردم پدرم هم در کنارش بود.
لطفا صبر کنید...
