بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و شصت و هشتم :
از بادیگاردها رد شدم و به سمت انتهای حیاط رفتم.
به ماشینش تکیه داده بود و به نقطه‌ای از زمین خیره شده بود.
کیفم و روی شونه‌م انداختم و بهش نزدیک شدم، در چند قدمیش بودم که صداش زدم: آراد؟
با شنیدن صدام سربلند کرد و با اخم بهم نگاه کرد.
- تو یه ربع و تو چند ساعت می‌بینی؟
خندیدم و حق‌به‌جانب گفتم: باید وقتی من صدات میزنم بگی جانم؛ بعدشم که مرسی منتظرم موندی.
به سمتم اومد
لطفا صبر کنید...
Mahi***i
3نویسنده عزیز رمانتون پارت هاش کوتاهه لطفا پارت ها رو یکم بیشتر طولانی کنید تا ما بتونیم بیشتر از داستان بفهمیم چون اینجوری وقتی انقدر کمه تا میایم بفهمیم تمومه بعدشم تا فردا یادمون میره...💔