به مقصد میراث به قلم فاطمه هاشمی
پارت سیزده :
به نجوا باخود گفت مگر میشود کسی که این کلمات زیبا را با متانت جمله کرده دوست نداشت! سهرابی که توانسته این نامه دلپسند مرا بنویسد صد البته که خاطرش خواهم خواست.
باید و باید عاشق چنین مردی باشم، حق داشتم دل به او ببندم.
روی زمین نشست و به دیوار تکیه داد. تا پدر بیدار شود و نان تازه بگیرد و سفرهی ناشتایی پهن کنند، ده بیست بار دیگر نامه را خواند.
انگشت کشید روی کلمات و لمس کرد خط Ø
لطفا صبر کنید...
