جغد انبار جلد دوم | دراگومیر به قلم حمیده خوشبخت

پارت سوم :

«ایلیا ایوانف»
"برگرد پیشم..."
زمزمه‌هایی داشتن سرم رو به درد می‌آوردن. می‌شنیدم... اما نمی‌شنیدم. عجیب بود، مگه نه؟ زمزمه‌های آشنا و در عین حال گُنگ از این گوش به اون گوش می‌رفتن.
"برگرد پیشم"
"تریستان"
"برگرد پیشم..."
کلمات هم وزن دارن؟ شاید! فشار زیادی رو روی قفسه سینم حس می‌کردم.
نفس نفس می‌زدم و جوری سرم رو به طرفین می‌چرخوندم انگار می‌خواستم از اون صداها فرار کنم.
صدای یه زن توی گوشم بود...
یه زن که التماس می‌کرد!
تصویرهای سیاه و سفید به سرعت رد می‌شدن؛ ولی به طرز عجیبی همه‌شون به یه چیز برمی‌گشتن... به زنی که مقابل تندیس مقدس زانو زده و گریه می‌کرد.
اون کیه؟
این کدوم قسمت از خاطراتمه که دست از سرم برنمی‌داره؟
"برگرد..."
یه باره صدای مهیبی توی گوشم پیچید. انقدر وحشتناک و بلند که تصویر کابوس‌هام خاموش شد و بلافاصله چشمام رو باز کردم.
- هانا!
حتی خودمم نمی‌دونم چرا این باید از دهنم بیرون بپره.
چشم‌های از حدقه در اومده‌م مستقیم به طرف سقف بود. یه سقف چوبی و نمناک... من کجام؟
آب دهنم رو قورت دادم و پلکی زدم. همونجا فهمیدم چقدر گلوم خشکه و لب‌هام تَرَک باشه. می‌تونستم حس کنم که با عرق پوشیده شدم. لعنتی!
هنوز قلبم تند تند می‌زد. قفسه‌ی سینم تا لحظاتی به سرعت بالا و پایین می‌شد.
اون زمزمه‌ها رفته بودن؛ حالا فقط صدای تیک تاک ساعت با سکوت اینجا می‌جنگید.
مغزم کاملا خالی بود... شاید هم انقدر یهو پر از سوال شد که ترجیح داد تسلیم بشه.
من کجام؟
چرا انقدر بدنم سنگینه؟
اون صدای مهیب و بلند چی بود؟
چرا یادم نمیاد آخرین باری که چشمام باز بود دقیقا کِی بود؟
لعنتی گندش بزنن!
چــه اتــفـــاقـــی افــتـــاده؟
دندون روی دندون ساییدم تا به خیال خودم جلوی این ضربان قلب احمقانه رو بگیرم.
آروم سرم رو به راست خم کردم. خدایا! چرا انقدر گردنم خشکه؟ مگه چقدر خوابیده بودم؟
غریب و با حالی که خودم هم نمی‌فهمیدمش نگاهم رو دور تا دور جایی که بودم چرخوندم.
یه اتاق کاملا ساده... و البته بدون پنجره. تعجبی نداره هواش انقدر مرطوب و گرفته‌ست.
لحاف رو از روی خودم کنار زدم. همزمان فهمیدم بدنم به طرز عجیبی درد می‌کنه؛ مخصوصا دنده‌هام! تکون که می‌خوردم انگار یکی با سنگ بهشون می‌کوبید.
با این حال تمام تلاشم رو کردم نیم خیز بشم.
قیافم از درد و گرفتگی عضلاتم مچاله شده بود. بی‌اراده زیر لب فحشی دادم و با حرص پوفی کشیدم.
یه لحظه نگاهم به بدنم خورد... به باندهای سفیدی که دور تا دور بالا تنه‌م پیچیده شده بود.
با بهت دست‌هام رو بالا بردم و خیره به وضعیت اسفناکشون بلند غریدم:
- چرا اینجوری شدن؟ چه گوهی سرم اومده؟
این دفعه با حساسیت بیشتری به اتاقی که توش گیر کردم نگاه انداختم.
ضد عفونی کننده، یه عالمه بانداژ خونی و چرک، لباس و کتی که مطمئنم آخرین بار تنم بود کف زمین افتاده بودن. این همه خون مال من بود؟ حتی لباسمم انگار اسب از روش رد شده انقدر پاره و داغون بود.
مردمک چشمام از شدت تعجب دو دو می‌زد.
بیشتر از همه شوکه شده بودم... که چرا چیزی یادم نمیاد؟
آخرین بار کجا بودم؟
الان کدوم جهنمی‌ام؟
نفسم داشت از خفگی هوای این گوه‌دونی بند می‌اومد.
پاهام رو به آرومی تکون دادم و مثل سنگ روی زمین کوبوندمشون. به حدی خشک و دردناک بود که می‌تونستم تا بیست و چهار ساعت دیگه هم همینجا بمونم اما نمی‌شد... باید بفهمم چی به سرم اومده!
به زور روی پاهام ایستادم.
چند باری نزدیک بود بیفتم که با دو سه تا فحش و تکیه دادن به میز و دیوار رفعش کردم.
کف اتاق زیر پاهام صدای جیر جیر می‌داد و همون لحظه فهمیدم اینجا زیادی قدیمیه.
از طرفی... دیوارهاش چوبیه! هیچ خونه‌ای توی شاران چوبی نیست، دیگه فقیر نشین‌ها هم حداقل یه گِلی به خونه‌شون می‌زنن.
با بهت و حرص زیر لب غریدم:
- جفت پا برم توی این زندگی که سوپرایزهاش تمومی نداره!
از اتاق نَمور کوفتی بیرون زدم. روی لبه‌ی در و حتی دیوار رد خون بود... با نگاهی خیره ابروهام رو در هم کشیدم و سرم رو به سمت راهروی مقابلم چرخوندم.
یه راهروی تنگ و تقریبا تاریک؟ خونه‌ی کوچیکی بود. روبه‌‌روم مستقیم درب خروجی و کنارش هم انگار جای آشپزخونه بود.
- مرغدونیه؟
هاله‌ی کم پیدایی از خورشید، به تنهایی مسئولیت روشنایی اینجا روی دوشش بود.
پره‌های بینیم رو گشاد کردم و مشکوکانه بو کشیدم. بوی آشنا و حال بهم زنی پخش شده بود... مثل... مثل بوی ماهی!
دستم رو به دیواری که همچنان پر بود از رد خون تکیه دادم. لنگ زنان جلو رفتم و گوش تیز کرده بودم؛ به خیال اینکه نکنه کسی اینجا برام کمین کرده؟
ولی کی...؟
به نظر می‌رسه فقط من توی این مرغدونی نبودم.
آشپزخونه دقیقا کنار راهرو و در ورودی بود. با احیاط سرم رو کج کردم و نگاهی بهش انداختم. با چشمام دنبال حداقل یه موجود زنده گشتم... ولی هیچی که هیچی.
اینجا بمب ترکیده احیاناً؟
سقف چوبی، دیوارها، کابینت‌ها و تقریبا همه‌ جای آشپزخونه با تن ماهی پوشونده شده بود.
شعله‌ی گاز روشن بود و در جا فهمیدم یه احمق وقت نشناس تن ماهی روی گاز گذاشته و خودش غیبش زده.
بی‌اراده گاردم پایین اومد... انگار واقعا کسی اینجا نیست.
از بوی حال بهم زن ماهی چینی به دماغم دادم و یه قدم وارد آشپزخونه شدم.
اون قدرها هم جای ساده‌ای نبود.
روی زمین پر بود از گلوله‌های سوخته و بی‌مصرف؛ وسط میز بانداژهای خونی توجهم رو جلب کردن و اخمم غلیظ‌تر از قبل شد.
مشخص بود تازه هستن. انگار یکی زخمی شده! خم شدم و یکی از گلوله‌ها رو برداشتم. ابرویی بالا انداختم و زیر لب گفتم:
- هر کیه بد جوری تیر خورده. به قول شارانیای نمک نشناس مادر مقدس نجاتش بده!
دوباره از تشنگی به سرفه افتادم. دست از بررسی این خراب شده‌ی بو گندو برداشتم و سمت یخچال رفتم. همزمان که به تنگی و تاریکی اینجا فحش می‌دادم و زیر لب غر غر می‌کردم که چرا هیچی یادم نمیاد، در یخچال رو رو باز کردم.
از مغز منم خالی‌تر بود.
با دهن کجی چشمام رو توی حدقه چرخوندم و گفتم:
- حالا می‌مردی یه ذره آب می‌ذاشتی برام حیوون؟
تنها یه لیوان چوبی به چشمم خورد. مردد دستم رو جلو بردم و برداشتمش. به حدی تشنه‌م بود که می‌خواستم همون‌جوری سر بکشمش؛ نزدیک لبم بردمش ولی...
وایسا ببینم!
ایــــــــــن چـــــــیـــــه؟
ناباور و شوکه شده چشمام از حدقه دراومد و یه باره محکم لیوان رو پرت کردم و داد زدم:
- وات ده فــــــــاک؟
یه جوری به زمین کوبوندمش که صدای افتادنش توی کل مرغدونی پیچید. ناخودآگاه قدمی به عقب برداشتم. کمرم به میز برخورد کرد و هر آنچه روش بود و نبود افتاد... عالی شد!
نفس نفس زنان آب دهنم رو قورت دادم. نگاه خشک و مبهوتم روی اون چیزی بود که از توی لیوان افتاد و قِل خورد کنار در.
چـــــــــشـــــم آدمــــــه ایــــــــــــــــن؟
قسم می‌خورم تخم چشم آدم بود.
دهنم دو متر باز موند و با حرص داد زدم:
- کدوم مادر زحمتکشی چشم می‌ذاره توی لیوان؟ خدایا زندگی ما رو ببین!
چنگی لای موهای خیس و پریشونم کشیدم. مشتم رو به میز پشت سرم کوبیدم و چشمام رو محکم بستم.
دیگه بسه...
باید یادم بیاد دقیقا چه گوهی اتفاق افتاد.
لعنتی من چرا یهو باید از یه مرغدونی سر دربیارم که صاحابش حتی یه تن ماهی رو هم نمی‌تونه کنترل کنه و توی یخچالش چشم آدم پیدا می‌شه و به احتمال زیاد خودشم سوراخ سوراخ شده؟
کارم به جایی کشید که موهای خودم رو هم می‌خواستم از ریشه دربیارم... تا فقط مغزم کار کنه.
کجا بودم؟ آهان!
پایگاه شورشی‌ها. با شیث کیمبر دعوام شد و از اونجا زدم بیرون.
برگشتم خونه‌ی قدیمی‌مون.
خونه‌ی آیزاک؛ تا همه چیزو آتیش بزنم.
بعد...
بعدش...؟
عکس قدیمی بابا رو پیدا کردم.
کنار یه پیرمرد.
کنار... شاه آگوستوس.
"پسر الیاس؛ تریستان دراگومیر"
پلک‌هام از هم باز شد.
قطره‌ی لرزون عرق از روی شقیقه‌م سر خورد.
نمی‌دونم دیوونه شدم... یا واقعا صدای جوشش خون درون رگ‌هام رو دارم می‌شنوم؟
جوشش بی‌سابقه‌ای که انگار می‌خواست قلبم رو منفجر کنه.
"وارث سیاه بعدی... تریستان دِراگومیر"
اسم نحسی دور سرم می‌چرخید.
به طرز وحشیانه‌ای داشتم توی خاطراتم فرو می‌رفتم.
یه پسر چشم آبی کنار شاه آگوستوس.
یه نامه.
یه عکس.
و دست خطی که دلم می‌خواست جوهر کلماتش رو بالا بیارم.
جوهر سیاهش روی سینم سنگینی می‌کرد.
"آیزاک ایوانف... یا الیاس دراگومیر؟"
مردمک‌هام به آرومی پایین اومد. روزنامه‌ای دقیقا کنار پام بود، انگار از روی میز افتاد.
نماد پرچم شاران گوشه‌ای از روزنامه بهم دهن کجی می‌کرد. هر چند مهم نیست؛ چرا که تیتر روزنامه به طرز بی‌رحمانه‌ای می‌زد توی چشمم.
بزرگ و پررنگ... جوری که عمراً فراموشش کنم... نوشته بود:
مرگ ناگهانیِ آگوستوس؛ شاه جامین.
حالا تاج و تخت جامین خالی از نسل دراگومیر، منتظر بازگشت ابلیس سیاهه.
مرگ ناگهانی آگوستوس؟ یعنی...
مـــنــــظــــور کـــوفـــتـــیـــت چـــیـــه؟
رعشه‌ی برق آسایی توی کل وجودم جریان پیدا کرد. جوری که دیگه نتونستم خشک و بی‌حرکت باقی بمونم؛ سریع خم شدم و روزنامه رو برداشتم.
یه بار دیگه از روی تیتر خوندم.
باورم نشد. دوباره خوندم، با صدای بلند، و غر غر کنان.
همون بود... آگوستوس مُرده!
ناخواسته لبه‌های روزنامه داشت زیر انگشت‌هام مچاله می‌شد.
نگاهم رو به نوشته‌های زیرش دوختم.
در میان اتفاقات اخیر و تکان دهنده‌ی پایتخت، سوالی که دهان به دهان بین مردم می‌چرخید یک چیز است:
میراث ابلیس کجاست؟
آیا برمی‌گرده؟
آیا نسل دراگومیر به پایان رسیده و جامین به مرز فروپاشی نزدیک خواهد شد؟
با مرگ آگوستوس و خالی بودن جایگاه فرماندهی کل ارتش سیاه، جنگ نلین و جامین وارد مرحله‌ی جدیدی شده.
به پاس تلاش‌های فرمانده تئمو و فرمانده ایمان، بخش‌هایی از نلین پس گرفته شد. ارتش سیاه ناچاراً عقب نشینی کرده و به گزارش مأمورین، تمام گردان‌های ارتش سیاه فعالیت‌های نظامی خود را متوقف کرده‌اند.
اما این یعنی حزب سیاه از آرمان‌های سیصد ساله‌ش دست خواهد کشید؟
یا...
همه منتظر بازگشت ابلیس سیاه در تاریکی و سکوت مانده‌اند؟
روزنامه رو به سرعت توی مشتم مچاله و به قدری زده بود به سرم که یهو به طرف دیوار پرتش کردم.
رگ‌های برجسته و خشمگینی داشتن روی گردنم نمایان می‌شدم.
انقدر عصبانی بودم که سرم تیر می‌کشید.
دست‌هام می‌لرزید... خیره به اون روزنامه‌ی کوفتی دندون‌هام رو محکم روی هم ساییدم.
همه و همه فقط واسه اینکه به فروپاشی روانی نرسم!
ابلیس سیاه؟
شاه جدید جامین؟
یعنی داری میگی...
من...
- نـــــــه!
محکم زدم زیر میز. چنان داد بلندی کشیدم انگار می‌خواستم اون جملات مزاحم رو از سرم بیرون کنم. نمی‌خواستم بشنومشون... نمی‌خواستم!
نفس نفس زنان قدمی به عقب برداشتم و برام مهم نبود خرده شیشه‌ و گلوله‌ها زیر پام له می‌شن.
سرم رو به طرفین تکون دادم و هیستریک‌وار غریدم:
- نه نه نه نه... حتما اشتباه کردم... امکان نداره...
دستی به صورت متورم و داغم کشیدم و دور خودم چرخیدم. به موهام چنگ می‌زدم. به پیشونیم مشت می‌کوبیدم.
امکان نداره.
مشت دوم رو هم زدم.
امــــکــــان نداره!
چطوری؟ چطوری بعد این همه سال...؟
اون عکس این همه سال کنارم بود. منِ احمق چطور نفهمیده بودم؟
هاووک واسه همین نجاتم داد.
ایموند اومده بود دنبالم تا برگردونتم.
دلیلی که حزب سیاه مراقبم بود همین بود... گوه توش!
شاید هم هنوز بیهوشم. شاید توهم زدم شاید همه‌ش الکی باشه.
یه باره پاهام روی زمین میخ شد. دست‌هام پایین افتاد و خیره به روبه‌رو خشکم زد.
زمزمه وار گفتم:
- هانا!
هانا کجاست؟
سرم به طرف آت آشغالای کف زمین چرخید. سریع روی زانوهام نشستم و شروع کردم به دنبال روزنامه‌ها گشتن.
چه بلایی سر شورش اومد؟ اصلا چند روزه من بیهوشم؟
هر کی توی این خراب شده بوده علاقه‌ی خاصی به روزنامه داشته... به نفع من البته.
اولین روزنامه‌ای که دستم بهش رسید رو برداشتم.
عجولانه و تند تند تیترش رو خوندم:
خبری که پایتخت را در حیرت فرو برد.
توافق ارتش انقلاب و ارتش آشر پاشا.
مفاد توافق نامه به شرح زیر است:
- تشکیل مجلس و حکومت دموکراتیک.
- انتخاب نمایندگان با رأی مستقیم مردم.
- مجازات اختلاسگران، عاملین کشتار کارگران.
- برکناری فرماندگان بی‌کفایت ارتش و انتخاب مأمورین جدید از سوی نمایندگان مجلس.
- اهدای اختیار تام مجلس به آشر پاشا.
- به رسمیت شناختن حکومت آشر پاشا به عنوان شاه بزرگ شاران.
- بازسازی قانون اختلاف طبقاتی.
هر چقدر بیشتر پیش می‌رفتم دهنم کج‌تر می‌شد.
این احمقا رو ببین!
با پسر داریان توافق کردن؟
با حرص و غضب داد زدم:
- حرومزاده‌های احمق! آشر هم یه گوهه مثل باباش شماها چه مرگتون شد یهو؟
اونم پرت کردم پیش روزنامه‌ی قبلی فقط واسه اینکه چشمم به اسم آشر پاشا نخوره. ولی تا روزنامه‌ی بعدی رو برداشتم، دوباره اسم تخمیش خورد توی صورتم.
به دستور آشر پاشا، تا روز تاج گزاری و افتتاح مجلس دموکرات در کوچه و خیابان‌های شاران جشن و پایکوبی به راه خواهد افتاد.
مدارس برای قشر بی‌بضاعت جامعه شروع به کار خواهند کرد و...
- جاکش رو ببین چطوری داره خودش‌و توی دل مردم جا می‌کنه! شیث آخه تو که انقدر ساده لوح نبودی.
بقیه‌ی روزنامه‌ها هم وضعیتشون همین بود. افتخارات آشر، سران شورشی خاک بر سر و ابله که باهاش قرارداد امضا می‌کردن، مردم ساده‌ای که همه چیز یادشون رفته...
معلومه که آشر کارش رو بلد بود!
با تبلیغ جنگ و قحطی کاری کرد مردم بترسن. چطور تونستن اون همه بی‌گناهی که کشته شدن رو فراموش کنن؟
این حرومزاده‌های نمک نشناس...
چطور تونستن من‌و یادشون بره؟
کلمات خشمگین و آتشین از جلوی چشمام رد می‌شدن و من به تمام روزنامه‌ها چنگ می‌زدم. حتی چند بار مثل دیوونه‌ها عکس آشر و یهودا آستوریا رو با گاز آشپزخونه سوزوندم.
اونا حق نداشتن... حق نداشتن توافق کنن!
حق نداشتن سر هیچ و پوچ و با وعده‌های پسر داریان کنار بکشن.
پس من چی؟
زندگی‌ای که پاش گذاشتم چی؟
ایــــلــــیـــــا ایـــــوانـــــف... تکلیف مردی که کل عمرش رو پای اثبات خودش به فنا داد چی می‌شه؟
خبر رسمی: جنازه‌ای سوخته شده و غیر قابل تشخیص در حومه‌ی پایتخت پیدا شد.
بعد از تحقیقات میدانی و آزمایشات دی ان اِی، هویت این جنازه آشکار شد.
"ایلیا ایوانف"
دست راست فرمانده‌ی انقلاب و معروف به رابین هود.
بی‌صدا به کلمات حک شده روی کاغذ خیره شدم.
خسته شدم از چند بار خوندن اخبار... بهم ثابت شده بودم که بیدارم.
که اینا کابوس یا توهم نیست.
لب‌هام رو محکم به هم فشردم. صدای نفس سردی که از بینشون خارج شد توی خونه پیچید. تا الان صدای فحش دادن‌هام و مچاله کردن روزنامه گوش دیوارها رو کر کرده بود... اما حالا... انگار واقعا سوختم.
بی‌اراده کنار دیوار سر خوردم و همونجا نشستم.
نمی‌دونم چطوری تونستم دل از اون کلمات بِکَنم و به گوشه‌ی روزنامه نگاهی انداختم؛ به تاریخش... سه ماه پیش؟
من سه ماهه مُردم؟ سه فاکینگ ماه گذشته و من تمامش بیهوش بودم؟
لبم به شکل پوزخند مانندی کج شد. زیر لب زمزمه کردم:
- پس ایلیا ایوانف واسه همه مُرده.
شیث.
بچه‌های کلوپ.
حتی کوروش.
همه فکر می‌کنن از من فقط یه خاکستر مونده؟
- همه...؟
یه لحظه از جا می‌پرم و روزنامه‌ای که تقریبا داشت از دستم می‌افتاد رو دوباره محکم گرفتم.
با اطمینانی که خودمم نمی‌دونم از کجا میاد به سرعت گفتم:
- امکان نداره هانا باور کرده باشه.
و تند تند شروع کردم به ورق زدنش.
دنبال یه اسم از نلین بودم؛ از هانا، از پرنسس از ملکه از هر چیزی که فقط به اون ربط داشته باشه.
اصلا چرا داخل عکس‌های مربوط به توافق ارتش پدرش و ارتش آشر اثری از خودش نبود؟ هانا پر دردسری که من می‌شناسم هر هفته اسمش تیتر اخبار شاران بود.
نبود.
صفحه‌ی اول رو کلمه به کلمه گشتم... نبود.
صفحه دوم هم اسمش رو پیدا نکردم.
گهگاهی از توافق‌های احمقانه‌ی آشر با نلین می‌گفتن... اما طرف مقابلشون فقط اون کاواشیموی کچل یا عموی هانا بود... پس خودش چی؟
- کجایی دیکتاتور؟ کجا رفتی تو؟
"برگرد پیشم عزیزم..."
- من به هیچ حرومزاده‌ای چیزی بدهکار نیستم شنیدی چی گفتم؟ به خاطر این آشغال جنازه‌ی مزاحم ما به این حال و روز افتادیم!
به محض شنیدن صدای داد و فریاد از بیرون خونه سریع شاخک‌هام فعال شد. سرم رو بالا گرفتم و با چشم‌هایی ریز شده از بهت به در نگاه کردم.
مردک جوری صداش‌و روی سرش می‌کشید که ستون‌های نداشته‌ی خونه می‌خواست پایین بریزه...
عجب پررویی!
اونی که باید عصبانی باشه منم!
دندون قروچه‌ای کردم و درحالی که بلند می‌شدم اطرافم رو نگاهی انداختم. این حیوون با این طرز راه رفتنش و داد کشیدنش مشخصه حیوون سرسختیه.
کله‌م درد می‌کرد واسه یه دعوای درست و حسابی... چه بهتر اگر شارانیِ نمک نشناس باشه؟
طی یه حرکت فرز ماهیتابه رو برداشتم. همون ماهیتابه‌ای که عرضه نداشت باهاش یه تن ماهی بذاره برامون حداقل از گرسنگی نمی‌ریم!
ماهیتابه رو بین انگشت‌هام چرخوندم و با نفس حبس شده‌ای از عصبانیت سمت در رفتم.
- بیا آشغال بی‌عرضه... .
همون لحظه در با لگد جانانه‌ای از هم باز شد.
- ایوانف یه جوری دک و پوزت‌و جابه‌حا کنم که این دفعه عمراً به هوشش بیایی!
اصلا حتی تهدیدش رو هم تکمیل نکرد. دقیقا جلوی ورودی پاش روی همون چشم بی‌صاحاب ترسناک رفت و با کمر پرت زمین شد.
از قضا با خودش یه نفر دیگه هم آورده بود؛ یه نفر که فرصت نکردم درست و حسابی ببینمش... چون بلافاصله که پای پسر بچه‌ی پررو روی تخم چشم رفت، چشم کوفتی مثل توپ سمت دیوار شوت شد و از اونجا برگشت و مستقیم خورد وسط پیشونی دوستش.
یکیش از ناحیه‌ی کمر فلج شده بود و اون یکی که اصلا انتظار نداشت انقدر گوه بخت باشه، سمت دیوار برگشت و از شدت درد نزدیک بود با دیوار یکی بشه.
با دهن باز... و صد البته یه گارد آماده‌ی دعوا و ماهیتابه به دست... به دو تا احمق روبه‌روم نگاه کردم.
- کمرم کمرم کمرم کمرم کــــمـــــرم!
جلوی پام یه پسر جوون داشت ناله می‌کرد. شاید نهایتاً بیست سال سن داشت؛ اصلا نمی‌شناختمش.
همیشه فکر می‌کردم فقط تورن احمق و خودشیفته‌ست که فکر می‌کنه موی بلند بهش میاد... نگو زندگی سوپرایزهای بزرگ‌تری داشت.
نمونه‌ش این احمق گنده گوز که دور موهاش رو تراشیده و موهای فرفری بلندش رو با کش‌مو بسته بود. شلوار شیش جیب و یه جلیقه‌ی خالی؟ فقط از پس یه کلوپ پله‌ای همچین تیپ خارج از عُرفی برمی‌اومد.
چشم‌هاش مثل یه ماهیِ تحت فشار بیرون زده بود. البته... از وقتی دید من با یه ماهیتابه و ابروهای بالا رفته بالای سرش وایسادم.
یه جوری خشکش زده بود انگار روح دیده!
با صدایی خش‌دار از تنگی نفس به زور نالید:
- جاکش چرا زنده‌ای تو؟
خیلی بهم بر خورد!
با دهن کجی نیشخندی زدم و ناباور غریدم:
- آره حیف شد بیدار شدم! آخه کم کم داشتم خواب خواهر خرابت‌و می‌دیدم از دستش دادم.
یه باره همون بد اقبال سمتم برگشت. کچل بود، نفس که می‌کشید صدای یه تن پیرسینگی که به گوشش زده بود توی خونه می‌پیچید، فقط یه نیم تنه‌ی چرم با یه شلوارک جین داشت و... دختر بود!
بـــبــــخــــشـــــــیـــــد؟
پسر مو بلند پررو با همون صدای از چاه دراومده ناله‌ای کرد:
- خواهرم اینه بی‌شعور.
مسخرم کردن؟
خواهرش اینه؟ این هیولا واقعا خواهر این بی‌عرضه‌ی دست و پا چلفتی بود؟ میگم هیولا چون چشم راستش اصلا عنبیه نداشت.
دیگه خیلی زشت شد...
ناخواسته کمی صاف شدم تا از خواهرش عذرخواهی کنم. یه باره خواهرش با نگاه تند و تیزی سرش رو سمت برادرش چرخوند؛ قسم می‌خورم انقدر نگاهش وحشتناک بود که صدای تیز چاقو رو ازش شنیدم.
- ببخشید کچل خانوم... چیز یعنی خانوم محترم من نمی‌دونستم شما خواهرشی وگرنه جسارت نمی‌کر...
در حینی که من داشتم مثل یه دختر خانوم شیک باهاش رفتار می‌کردم و عذر می‌خواستم، خانوم جوری پوتینش رو روی ساعد برادرش کوبید که به تمام زندگی کثیف و لجنزار گذشته‌م قسم صدای شکستن استخون‌هاش گوشم رو پر کرد.
انگار این ماهیتابه به صورت خودم کوبیده شد...
با قیافه‌ای مچاله به صحنه‌ی مقابلم نگاه کردم و دندون‌هام از تعجب نزدیک بود بیفته.
ناباور زمزمه کردم:
- خواهر و برادر چقدر با هم صمیمی‌اید!
پسر بیچاره که دیگه نمی‌خواستم پررو صداش کنم، به سرعتش دستش رو از زیر پای خواهرش بیرون کشید و از شدت درد به خودش پیچید.
- هیرو چه گوهی می‌خوری؟ لعنتی تازه پام خوب شده بود... فـــــاک!
هر چقدر برادرش پر سر و صدا بود، هیرو اصلا صداش درنمی‌اومد.
هیرو؟ چه اسم عجیبی!
لگدی به پهلوی برادرش کوبید و چشم غره‌ای بهش رفت. اصلا ناله و درد کشیدن برادرش به کله‌ی کچلش هم نبود. با نگاه پوکر و یخش سمتم چرخید... چشم تو چشم شدن با قیاقه‌ی عجیب و غریبش کافی بود تا دست و پام رو گم کنم.
هول شده یه چشمم رو درشت و یه چشمم رو ریز کردم.
با احتیاط قدمی به عقب برداشتم و زیر لب گفتم:
- بیا با گفت و گو حلش ک...
کلا انگار رسالتش این بود نذاره من حرفام رو کامل کنم. طی یه حرکت انتحاری و کاملاً غیر قابل پیشبینی، روی زانوهاش نشست و جلوم سجده کرد.
جلوی...
من...
ســـــجـــــده کـــــــرد؟
چشمام کف پام افتاد به سینه‌های مادر مقدس قسم.
واقعا احساس کردم توی یه سیرک گیر افتادم. چطور ممکنه خواهرش سجده کنه و برادرش همزمان که فلج نخاع شده زیر لب فحشم بده؟
ایـــــنــــا کـــــی‌ان دیـــــگــــه؟
همزمان که نمی‌تونستم اون نگاه مبهوتم رو از هیرو بگیرم، دهنم رو سمت بچه پررو کج کردم و آروم گفتم:
- خواهرت مشکلی داره؟
یه لحظه دست از ناز و نوازش کردن دستش برداشت و مثل یه بچه گربه‌ی بد اخلاق سرش رو بلند کرد. از چشم‌های مشکی وحشیش خون می‌چکید وقتی پر از نفرت و خیره بهم غرید:
- اونی که اینجا مشکل داره منم.
- حالا بعداً بین خودم و خودت حلش می‌کنیم. فعلا به خواهرت بگو بلند بشه دارم معذب می‌شم.
- تو مگه خجالت هم سرت می‌شه؟ آدم به پررویی تو ندیده بودم!
- مرتیکه کلا دو دقیقه هم نیست همدیگه رو دیدیم.
- سه ماهه ریخت نحست جلوی چشمامه چی میگی تو؟
- سه ماه من بیهوش بودم از کجا فهمیدی پررواَم؟
- وای حرف نزن حالم ازت بهم می‌خوره.
- خود درگیری داری با خودتا! من هیتر زیاد دارم عادت کردم ولی تا حالا دیگه کسی جلوم سجده نکرده بود. زود باش خواهرت‌و جمع کن دارم عرق شرم می‌ریزم.
- اون بلند نمی‌شه تا پنج دقیقه همینطوریه.
- ای بابا می‌گفتی همون اول! داره ورزش کششی انجام میده؟
- نــــــه مـــــریــــــض روانـــــی قانون میگه پنج دقیقه باید سجده کرد.
- این قانونای مسخره رو آشر گذاشت؟ خدا لعنتش کنه دیدین گفتم اینا خانوادگی جنبه‌ی حکومت ندارن؟ بفرما تحویل بگیر! حالا کی حرومزاده‌ست؟ ایوانف یا آشر پاشا؟
برادر هیرو یهو به اذن خدا فلج کمرش برطرف شد و سمتم خیز برداشت. عصبانی و بدون هیچ تردیدی داد زد:
- تو حرومزاده‌ای! تـــــــو!
دیگه داشت اون روی سگم بالا می‌اومد.
حتی نیم ساعت هم از به هوش اومدنم نگذشته و این همه اطلاعات وارد مغزم شدن.
تمام اون اخبار و از همه مهم‌تر... خبر فوت شدن من و آگوستوس یه طرف، این گوز بچه‌ی پررو هم یه طرف دیگه!
مشت‌های غیر قابل کنترلم رو همون پایین نگه داشتم. خیره به قیافه‌ی سرشار از کینه‌ش لب‌هام رو محکم به هم فشردم و سرم رو به طرفین تکون دادم و غر غر کنان گفتم:
- فکر نمی‌کنی بعد از اینکه به هوش اومدم باید بهم توضیح بدی چرا داخل روزنامه‌ نوشته ایوانف مرده درحالی که سه ماه بیهوش بودم اونم پیش کسایی که اصلا نمی‌شناسمشون؟ لعنتی تو قبل از اینکه پخش زمین بشی داشتی برنامه ریزی می‌کردی یه آدم بیهوش و بی‌دفاع رو خفه کنی؟
- آره اونم با گوه!
غضبناک مشتم رو بالا بردم که به جای ترسیدن اخمش غلیظ شد. ابروهای نازکش رو در هم کشید و قبل از اینکه فکش رو پایین بیارم با یاغی گری توی صورتم توپید:
- هر روزی که می‌اومدم بالای سرت می‌خواستم بکشمت ولی هیرو نذاشت... کاش مثل خبری که بین بقیه پخش شده واقعا سوخته بودی آشغال عوضی.
توی زندگیم خیلیا ازم متنفر بودن؛ از هانایی که بعدش معشوقم شد بگیر تا زاویر و در نهایت مردم شاران.
اما این بچه...
فرق می‌کرد. یه جور دلخوری و غمی توی کینه‌ش بود. انگار ناامیدش کرده بودم، انگار از سر دل شکستگی حالش ازم بهم می‌خوره.
همچنین چیزی چطور ممکنه؟ من حتی اسمشم نمی‌دونم!
گیج شده سرم رو کج کردم و ماهیتابه رو به سمتش نشونه گرفتم.
- تو مشکل کوفتیت چیه؟ سه ماه بیهوش بودم که بگم شاید ک*ن بابای بی‌مصرفت گذاشته باشم.
- در طول این سه ماه نه ولی قبلش چرا!
پسر جدی پــــشـــــمــــام!
با قیافه‌ای وا رفته نگاهم رو بین خودش و خواهرش چرخوندم و نالیدم:
- شانس‌و ببین! آدم جرعت نمی‌کنه دیگه به خاندان کسی فحش بده. یادم نمیاد با بابای کسی ریخته باشم رو هم... من آدم متعهدی‌ام دوست دختر هم دارم.
یهو قیافه‌ی پسر جوون فضول و مبهوت شد. درحالی که خودش رو به در بند کرده بود و با آه و ناله سعی می‌کرد بلند بشه، از پشت دندون‌هاش غرید:
- همین یه قلم دردسرو کم داشتیم. دوست دختر هم داری؟ اون دیگه کیه؟!
- هانا.
- هانا؟
- هانا کیمبر، دختر شیث کیمبر. چرا توی این روزنامه‌هاتون خبری ازش نیست؟
همون یه ذره‌ای که بالا اومده بود رو با دو لپ باسنش افتاد. این دفعه با یه قیافه‌ی خشک و وا رفته... صرفاً چون اسم هانا رو آوردم؟
حتی هیرو هم یه تکون ریزی خورد. یه لحظه سرش رو بالا آورد ولی سریع به حالت قبلی برگشت.
خواهر برادری یه تخته‌شون کمه‌ها!
توی چشم‌های ریز برادر هیرو یه ناامیدی خاصی بود. انگار به ته خط رسیده. واقعا قابلیت این‌و داشتم با مشت سیاه و کبودش کنم جدی میگم.
خیره به قیافه‌ی بی‌حوصله‌م به سختی زمزمه کرد:
- ملکه‌ی نلین... دوست دخترته؟
می‌فهمم که یکم باورش سخته. ولی نه در این حد!
یه باره یه فکر زهرآلود به ذهنم خطور کرد.
وایسا ببینم...
رنگ از رخم پرید و سریع روی زانوهام نشستم. چنگی به یقه‌ی بچه پرروی گیس بریده زدم و با لحنِ "جرعت داری حرفم رو تایید کن تا مرده زنده برات نذارم" غریدم:
- ازدواج کرده؟ شوهر براش پیدا کردن؟ هان؟! لابد الانم تعطیلات بعد ازدواجشه که خبری ازش نیست. حتی نذاشت یه سال از فوت دوست پسرش بگذره سریع شوهر پیدا کرد؟ واااای ایلیای ساده لـــــوح احساساتت رو خرج کی کردی؟
- هیرو بلند شو... هیرو؟
دستم رو از دور یقه‌ش باز کرد و خیلی جدی کنار خواهرش افتاد. مثل دیوونه‌ها دستش رو دور گردنش حلقه کرد. درحالی که زور می‌زد تا خواهرش بلند بشه و همزمان با بهت پر از ترسی به من خیره بود، زیر لب نالید:
- هیرو بیا بریم باور کن کسی پیدامون نمی‌کنه. بیا بریم تا بدبخت نشدیم... هیرو؟ هیرو این دیوونه دوست دخترش نلینیه می‌فهمی یعنی چی؟ هــــیـــــرو بـــلـــــنــــد شــــــو!
با تعجب سرم رو به طرفین تکون دادم و گفتم:
- دوست دختر خوشگلم نلینیه فدای یه تار موهاش! از کِی تا حالا شارانی جماعت با نلینی‌ها زاویه پیدا کرده؟
محکم روی پیشونیش کوبید.
- دوســـــت دخـــــتـــــر خــــوشـــــگــــلـــــم؟
- بله! جواب من‌و بده. کجاست؟
- ما اگر می‌دونستیم دوست دخترت کجاست الان باید دنبال جنازه‌ش می‌گشتی نه خودش.
- تا حالا به جای گوه، دندون ریدی؟
- نه چی هست؟
- وقتی یه جوری کوبیدم توی دهنت که دنده‌هات افتادن توی معده‌ت می‌فهمی؟
- وااااااااای هــــیــــرو تازه روش تعصب هم داره. هیرو بیا بریم التماست می‌کنم از همون اول هم نباید این‌و نجات می‌دادیم لعنت به تو و این وفاداریت.
سه ماه توی یه مرغدونی در بدترین وضعیت ممکن بودم تا آخر این موجود حقیر منت بذاره؟
حالم ازش بهم می‌خورد... اینکه نمی‌فهمیدم چی میگه که دیگه هیچ!
با ماهیتابه یکی روی ساعد داغونش کوبیدم و وقتی نعره‌ی دردناکش رو درآوردم، لبه‌ی ماهیتابه رو به چونه‌ش فشردم و تهدیدوار غریدم:
- ببین مثل آدم میگی مشکلت چیه یا نه؟
با غضب ماهیتابه رو پس زد و درحالی که بهم چشم غره می‌رفت گفت:
- به خاطر تو تمام جاسوس‌های جامینی و خونواده‌هاشون گیر ارتش آشر پاشا افتادن.
مدتی همون‌طوری بهش زل زدم و صحبتی نکردم. یه اخم گیجی توی صورتم بود. داشتم لابه‌لای خاطراتم می‌گشتم... درسته!
من این کارو انجام دادم. به خاطرش از جونم گذشتم، خیانت افرادم رو دیدم و مجبور شدم از دوست‌های قدیمیم کمک بگیرم.
نگاهم از بچه پررو روی هیرو چرخید.
کم کم یه چیزایی داشت حالیم می‌شد...
سر ماهیتابه رو بین جفتشون چرخوندم و با قیافه‌ی حق به جانبی که نمی‌دونم یهو از کجا اومد لب زدم:
- ها الان گرفتم! این یه جور تشکره، مگه نه؟ ای بابا!
قیافه‌ی پسر جوون مچاله شد. توجهی بهش نکردم و با نیشخند خود رأی مانندی سرم رو پایین انداختم. لعنتی می‌دونستم قرار نیست تمام زحماتم بی‌جواب بمونه.. می‌دونستم!
با همون لبخندی که لحظه به لحظه پررنگ‌تر می‌شد سرم رو تکون دادم. ماهیتابه رو ماهرانه بین انگشت‌هام چرخوندم و همزمان گفتم:
- به هر حال کاری بود که از دستم برمی‌اومد. درسته خودم رگ و ریشه‌م مال اون خراب شده‌ست ولی دلیل نمی‌شه حالم ازشون بهم نخوره. جامینی‌ها چیزی جز یه قوم وحشی و متجاوز و خودشیفته که فکر می‌کنن فقط حرف خودشون درسته و سه قرن نظم کل جزیره رو به هم زدن نیستن. خلاصه که...
با لبخند ملیحی نگاه آبیم رو به قیافه‌ی پوکر پسر دوختم و ادامه دادم:
- فقط یه جامینی توی این دنیا ک*نی نیست، اونم منم.
پوکر فیس پلکی زد و بلافاصله با لحن معناداری گفت:
- بی‌شعور ما هم جامینی‌ایم.
ها؟
هیچوقت... تاکید می‌کنم هیچوقت... توی زندگیم اینجوری نفسم بند نیومده بود. تاکسیدرمی شده بودم؟ احتمالاً.
شاید نزدیک به سی ثانیه فقط بی‌صدا و بی‌حرکت موندم تا حرفش رو پس بگیره. ولی جدی بود، خیلی هم جدی بود.
زمزمه‌وار گفتم:
- جامین؟
سرش رو بالا و پایین کرد و لبخندی زد که حاضر بودم به قیافه‌ی زاویر فکر کنم ولی این لبخندش رو نبینم.
- کارزان... مأمور مخفی حزب سیاه؛ اگر باورت نمی‌شه می‌تونم تا فردا صبح مادر مقدس رو برات فحش بدم. می‌تونیم به دوست دخترت هم بپردازیم ولی مثل اینکه زیادی روش حساسی.
هیرو کمرش رو صاف کرد. نگاه عجیب ترسناکش رو به سمتم چرخوند و بلافاصله شروع کرد به نشون دادن علائمی با دست‌هاش.
زبان اشاره...؟
کارزان با بی‌میلی چشماش رو توی حدقه چرخوند و شروع کرد به ترجمه:
- متاسفم عالیجناب! سجده‌ی من تنها سه دقیقه و سی و هفت ثانیه طول کشید... امیدوارم جسارت من‌و ببخشید و عفوم کنید.
عالیجناب... کیه دیگه؟
کارزان حرف‌های هیرو رو توی ذهنش مزه مزه کرد. انگار که تازه فهمید چی گفت، نگاهش رو از سقف گرفت و با اخم متعجبی به هیرو دوخت.
- چرا اون وقت؟
چیزی که از هیرو کاملاً مشخص و غیر قابل انکار بود، سرعت بالاشه.
با سرعت نور هم رقابت می‌کرد!
مثل همین الان که از جیبش تیزی‌ای برداشت... خون توی رگ‌هام یخ زده بود... اما کور که نبودم وقتی با تمام وجودش سمتم پرتش کرد.
گفته بودم سرعت نور باهاش در رقابت بود؟ زر زدم... من سریع‌تر بودم.
انقدر سریع که در کسری از ثانیه سرم رو کج کردم و تیزی با فاصله‌ی یک سانتی متری از کنار گونه‌م رد شد.
"صدای رد شدنش رو شنیدم... قسم می‌خورم"
سوزش دردناکی رو روی گونه‌م حس می‌کردم.
خیره به چهره‌ی خشک کارزان و تیزی نگاه هیرو، آروم دستی بهش کشیدم و جلوی چشمم بردم... خونی بود.
فکر نکنم کسی اون لحظه حتی نفس کشیده باشه.
شاید زمان ایستاده بود، نه؟
پلک مبهوتی زدم. سرم آروم آروم به عقب چرخید؛ دقیقا به سمتی که هیرو چاقوش رو پرت کرد... یعنی ردیف پنجره‌ی بالای دیوار آشپزخونه.
شیشه رو از هم شکافته بود.
نمی‌دونستم به کجا رسیده... تا وقتی که صدای فریاد پر از دردی توی گوشم پیچید و یه سایه‌ی سیاه پشت پنجره نمایان شد.
سیبک گلوم بالا و پایین شد و زمزمه‌وار گفتم:
- می‌دونی چند نفر کشته مرده‌ی صورت بی‌نقصم بودن کچل؟
- آدمای حزب سیاهن... پیدامون کردن!
کارزان این‌و فریاد زد و به سرعت در رو بست.
هیرو بلند شد و دوان دوان سمت کمد چوبی آشپزخونه رفت؛ از داخلش اسلحه‌ و صندوق مهمات رو بیرون کشید.
بنده فکر کنم هنوز یکم در حالت کما به سر می‌برم... .
- چرا خشکت زده؟ باید فرار کنیم من حاضر نیستم به خاطر تو انقدر زود بمیرم!
گیج و ویج به دست کارزان دور بازوم و بعد به خودش نگاه کردم.
نفس نفس می‌زد و چشماش از اضطراب می‌لرزید. از پشت سر صدای هیرو رو می‌شنیدم که تند تند تجهیزاتش رو آماده می‌کرد و خبر از یه جنگ تمام عیار می‌داد... .
زیر لب گفتم:
- ما الان کجاییم؟
کارزان با حرص و کلافگی غرید:
- شارانیم دیگه.
- حزب سیاه اینجا چیکار می‌کنه؟
- ریدم سر در قیافه‌ی همه‌شون! به خاطر توی ایکبیری امروز حواسم پرت شد واسه همین ردمون‌و زدن.
دوباره پرسیدم:
- حزب سیاه اینجا چیکار می‌کنه؟
توی صورتم داد زد:
- اومدن تو رو برگردونن جامین دیگه! بلند می‌شی یا نــــه؟
- من‌و برگردونن جامین؟ چرا؟
دست‌هاش رو دو طرف بازوهام کوبید و سمتم خم شد. از چشماش عجز و حرص می‌بارید... انگار زورش گرفته بود که من هنوز نفهمیدم فاجعه در چه حده. با هر کلمه‌ای که از پشت دندون‌هاش می‌غرید یه کلمه بهم نزدیک می‌شد:
- چون... تو... پادشاه... جامینی. تِریستان دراگومیر کوفتی!
"تریستان دراگومیر
شاه تاریک جزیره"
- آها و راستی...
عقب رفت و درحالی که لبخند ملیحی تحویلم می‌داد گفت:
- من و هیرو تو رو دزدیدیم، واسه همین حزب سیاه دنبالته... با عرض پوزش عالیجناب.
تا خواستم شوک آخر رو هم هضم کنم، یهو تمام شیشه‌های آشپزخونه شکسته شدن و بمب‌های دودزا کف آشپزخونه افتادن.
بمب‌های دودزا با نماد سیاه و آبی... نماد حزب سیاه.
و به محض خاموش شدن نور سرخشون، به سرعت منفجر شدن.
خب...
مثل اینکه جامینیا عادت دارن اینجوری به استقبال پادشاهشون برن!