مهجور عشق ( فصل دوم خواهر خوانده ) به قلم صدیقه سادات محمدی(نگار)

پارت سوم :

نیهان همانطور که فکرش مشغول بود لب زد:
- نمی‌ذارم؛ یعنی اگه ببینم خود لعیا می‌خواد زندگیش عوض بشه، حاضر بشه ترک کنه، من نمی‌ذارم دیگه اصلان اذیتش کنه! 
حسام فنجان چای را مقابل دخترک گرفت و گفت:
- خیلی خوبه، رو کمک منم حساب کن! 
نیهان لبخندی از سر رضایت روی لب نشاند و فنجان را گرفت. 
***
« در اشتباهات دیروز خود نمان، زیرا که آن‌ها متعلق به گذشته‌اند. حالا که هدیه‌ای از یک روز جدید به تو داده شده، از آن یک روز خوب بساز... سلام و صبح بخیر خدمت تمام شنوندگان عزیز... » صدای خانم مجری بود که از رادیو پخش می‌شد و پر شور و انرژی صحبت می‌کرد. صفورا همانطور که گوش به رادیو سپرده بود، میز صبحانه را آماده می‌کرد که صدای حامد بلند شد.
- صبح بخیر مامان، خوبی؟
حامد صندلی را عقب کشید و حین نشستن پشت میز، دست دراز کرد و تکه‌ای از نان برشته شده‌ی روی میز برداشت و داخل دهان گذاشت.
- صبح بخیر عزیزم.
فنجان چای را مقابل حامد گذاشت و با کم کردن صدای رادیو، رو به روی حامد نشست. 
- می‌گم حامد، یه فکری واسه ستاره نمی‌کنی؟
حامد با اخم کمرنگی پرسید:
- ستاره؟ چه فکری؟! 
- تمام وقت تو خونه‌اس، به نظرم بره یه جایی سرگرم بشه واسش بهتره!
حامد لقمه‌ای کره و مربا برداشت و گفت:
- اگر می‌خواست جایی بره، همون دانشگاهش رو ادامه می‌داد، اما از همه جا بریده. دلش نمی‌خواد تو جمع باشه. جلسات مشاوره رو به اجبار می‌ره! 
صفورا سر روی شانه خماند و با تأثر لب باز کرد:
- دانشگاه فرق می‌کنه، می‌ره یاد اون روزا میفته، یاد اون پسره‌ی نکبت، واسه همین ادامه نداد، اما شاید بره سر کار یا محیط جدید بهتر بشه!
حامد شانه‌ای بالا انداخت و جواب داد:
- من بازم باهاش صحبت می‌کنم، اگر قبول کنه که از خدامه.
صفورا کمی شکر داخل چای ریخت و حین هم زدن لب زد:
- یه بار نیهان اومده بود این‌جا راجع به ستاره حرف می‌زدیم، گفت می‌تونه به خواهرشوهرش بگه تو شرکتشون یه کاری واسه ستاره روبراه کنه! 
حامد ابرو بالا انداخت و پرسید:
- شرکت دادفر؟
- آره، می‌خوای امروز رفتی مطب خودت با حسام صحبت کن هان؟
حامد مردد لب کج کرد و گفت:
- باشه، فکر بدی نیست. اما اول ببینم ستاره قبول می‌کنه؟
درب اتاق ستاره باز شد و با آمدنش بحث را خاتمه دادند. ستاره زیر لب صبح بخیر گفت و سمت توالت رفت. مثل بیشتر روزها صبحش را با سردرد شروع کرده و تمام شب را کابوس دیده بود. لحظاتی بعد که پشت میز صبحانه نشست، حامد با لبخند کمرنگی پرسید:
- خوبی عموجون؟ دیشب خوب خوابیدی؟ 
یاد کابوس‌های شب گذشته افتاد و با لبخندی تصنعی جواب داد:
- آره، خوبم.
صفورا نگاهش بین حامد و ستاره چرخید و لبخندش عمیق‌تر شد و گفت:
- حامد واست یه کاری در نظر گرفته، می‌گه اگه موافق باشی بره صحبت کنه! چی میگی مادر، قبول می‌کنی؟
حامد ابرو بالا پراند و متعجب نگاهی انداخت که مادرش آهسته سر جنباند و با نگاهش التماس کرد تا حرفی بزند.
مِن مِن کنان لب باز کرد:
- اوم... خب آره، شرکت آقای دادفر. 
ستاره سر به زیر جواب داد:
- اما من الان اصلا آمادگی و تمرکز کار کردن ندارم!
- دردت به جونم مادر، چند ماهه خونه نشین شدی! این خودش باعث می‌شه حالت هرروز بدتر بشه. این شرکت مدیرش هستی خانومه و آشناست. خیلی فرصت خوبیه دخترم!
دخترک مسکوت انگشتش را لبه‌ی فنجان می‌کشید، نگاه منتظر حامد و خانجون به او دوخته شده بود که با اندک تعللی لب باز کرد:
- باشه، حالا تو صحبت کن عموجون تا ببینم اصلا شرایطشون چیه و باید چکار کنم؟
نگاه خندان صفورا و حامد به هم افتاد و حامد با خوشحالی رو به ستاره گفت:
- خیلی هم عالی، حتما امروز صحبت می‌کنم.
صبحانه را در سکوت خوردند و جز صدای بر هم خوردن ظرف و ظروف، صدایی نبود. صبحانه‌شان به انتها رسیده بود که صدای آیفون بلند شد. حامد تای ابرویش را بالا پراند و گفت:
- کیه این وقت صبح؟
از جا برخاست و سمت آیفون رفت، با دیدن تصویر زن‌برادرش متعجب لب زد:
- ستاره مامانته! 
قلب دخترک لرزید و بی‌هوا از جا برخاست، دستش همان دم به فنجان خورد و ته مانده‌ی چای روی میز ریخت.
- سلام زنداداش. خوش اومدی بفرما داخل.
حامد دکمه را فشرد و صفورا با لبخندی از سر هیجان گفت:
- الهی شکر... حتما اومده دیدن ستاره!
ستاره دستی به موهای قهوه‌ای و روشنش کشید و با زبان لب‌هایش را تر کرد. سمت سالن رفت و به در ورودی نرسیده بود که مادرش وارد شد. صدای آهسته و لرزان سلامش به گوش رسید. با دیدن دخترش قدم تند کرد و آغوش باز کرد، بغض آلود لب گشود:
- الهی مادر دورت بگرده، قربون چشات برم.
ستاره که اشک چشم‌هایش را پر کرده بود، دلتنگ و بی‌قرار سمت مادرش به پرواز در آمد و به آغوشش پناه برد. 
- مامانم، مامان جونم‌، چقدر دلتنگت بودم...
ریحانه صورت دخترش را میان دست‌ها گرفت و نگاهش روی جزء جزء صورتش چرخید. چشم‌های دخترک گود افتاده و استخوان‌های گونه‌ به خاطر لاغری، اندکی بیرون زده بود. رنج این چند ماه را به راحتی می‌شد در آن چهره‌ی رنگ پریده و پلک‌های ملتهب دید. 
- به خدا دلم بی‌قرارت بود ولی جرأت اومدن نداشتم. تو محضر که دیدمت دلم آتیش گرفت، دلم می‌خواست بغل بگیرمت، اما نمی‌شد! 
صفورا جلو آمد و در حالی که نم اشکی در چشم‌هایش دیده می‌شد با لبخندی ملایم گفت:
- خوش اومدی عروس گلم، بیا بشین.
ریحانه به خودش آمد و از ستاره فاصله گرفت، اما دستش را هنوز در دست داشت.
- خوبی شما خانجون؟ ممنون، زود باید برگردم. سجاد بفهمه اومدم دیدن ستاره قیامت بپا می‌کنه!
- یه چای که می‌تونیم با هم بخوریم، بیا مادر، بیا بشین.
با تعارف حامد، سمت کاناپه رفتند و مادر و دختر کنار هم نشستند. حامد رو به مادرش گفت:
- شما بشین، من چای میارم.
صفورا با لبخند تشکری کرد و مقابل عروسش نشست که ریحانه ابرو کج کرد و با تحسر لب باز کرد:
- امان از حرف مردم خانجون! شاید اگه سجاد این‌همه از اطرافیان زخم زبون نمی‌شنید راحت‌تر با قضیه کنار میومد. قهر میترا و اجرا گذاشتن مهریه‌اش هم که شده قوز بالای قوز. 
آهی از سینه بیرون داد و صفورا سر تکان داد:
- میترا حق داره، نامزدش جلوی چشمش ستاره رو تا سر حد مرگ کتک زده. دختر ترسیده خب، با خودش گفته عروسی بگیریم برم سر خونه زندگی، تقی به توقی بخوره منم کتک می‌زنه! کار سدرا خوب نبود که ستاره رو اون جوری کتک زد.
ستاره سر به زیر انداخته و در خودش جمع شده بود. آن روز کذایی مقابل چشم‌هایش جان گرفت. چشم‌های پر شر و شور و به رنگ شب رامین، آن صورت به ظاهر معصوم و زیبا، که یکباره نقاب را پس زد و خود واقعی‌اش را نشان داد. چشم‌هایش، نگاهش، خنده‌هایش دیگر نه آرامبخش بود و نه گیرا و زیبا... بلکه دیو مانند شده بود و آلوده و زشت! نگاهی شبق‌آلود و چهره‌ای شیاد!
خودش را دانشجوی برق معرفی کرده بود و عاشق و دلباخته‌ی ستاره، اما...
در خود لرزید و صدای ریحانه او را از منجلاب افکارش بیرون کشید.
- ستاره‌جان دخترم، اینقدر غصه نخور مادر. بابات پیگیره، اون پسره‌ی بی همه چیز رو که پیدا کنه و بکشونه پای میز محاکمه، دلش آروم می‌گیره و مطمئنم تو رو هم می‌بخشه. از این حال در بیا و یه سرگرمی واسه خودت پیدا کن. کلاسی برو، سر کاری جایی تا حال و هوات عوض بشه.
حامد با سینی چای سمتشان آمد و گفت:
- اتفاقا امروز صحبتش بود که واسش کار پیدا کنم. خودش هم موافقت کرده.