جغد انبار جلد دوم | دراگومیر به قلم حمیده خوشبخت

پارت سوم :

- زِنا زاده‌ی آشغال... .
تا جیغ هانا خواست به گوش بقیه برسه محکم زیر دهنش کوبید.
هانای طفلکی!
قطره‌های خون بی‌گناهش کف زمین ریختن وقتی محکم به عقب پرت می‌شد. کمرش به تخته سنگی برخورد کرد و از درد خشک کننده‌ای که یه لحظه مسیر تنفسش رو بست دلش هری پایین ریخت.
نفس هق مانندی کشید.
کف دست‌هاش می‌سوخت... دقیقا مثل جای ضربه‌ی آیزاک... از شدت بهت حتی نمی‌تونست اشک بریزه.
- جزیره‌تون؟ جزیره‌ی شما؟ هـــه!
صدای پاهاش رو می‌شنید. صدای باز شدن دکمه‌های کتش، صدای زمانی که عینکش رو با حساسیت تا می‌کرد... دوباره صدای قدم‌های محکمش.
لب‌ زخمی و خونینش لرزید و با بهت سرش رو بالا گرفت.
کافی بود انعکاس نورانی ماه رو بین سرخی چشمای آیزاک ببینه تا در صدم ثانیه قلبش بالا بیاد و بزرگ‌ترین ضربان زندگیش رو تجربه کنه.
- همیشه فکر می‌کردم هیچ چیزی به اندازه‌ی دیدن شارانی‌ها و مردم نلین خونم رو به جوش نمیاره. همه‌شون خودخواهن... فکر می‌کنن از جامین و جامینی سرترن... حرومزاده‌های غاصب حالم ازشون بهم می‌خوره!
کتش رو به گوشه پرت کرد.
اشکی از گوشه‌ی چشم هانا چکید. ترس بی‌رحمانه‌ای روی قفسه‌ی سینش سنگینی می‌کرد و خشک شده به سایه‌‌ی تاریک آیزاک زل زد.
سرش رو به طرفین تکون داد و هیستریک‌وار زمزمه کرد:
- نیا جلو...!
آیزاک جوری آروم و سنجیده قدم برمی‌داشت انگار می‌خواست به اندازه‌ی کافی از ترس درون چشم‌های هانا تغذیه کنه.
چونه‌ش رو بالا برد و پیشونیش از شدت انزجار چین افتاد.
انگار که با خودش حرف می‌زد از پشت دندون‌هاش غرید:
- تا اینکه تو به دنیا اومدی. به کروگِر گفتم... گفتم حق نداره بچه‌دار بشه. حق نداره واسه پسر من رقیب بسازه. خدایا!
هانای بیچاره دلش می‌خواست با تخته سنگ پشت سرش یکی بشه.
آیزاک لبخند زدنش هم لرزه به تن آدم می‌نداخت.
باید داد بزنه؟ باید کمک بخواد؟ اصلا کسی اینجا هست که از این ابلیس نجاتش بده؟
حتی رودخونه هم از حجم سیاهیِ آیزاک به تکاپو افتاد. حتی باد هم بار و بندیلش رو جمع کرد و هو هو کنان از اونجا فاصله گرفت.
با نیشخند عصبی‌ای یه لحظه نگاهش رو از هانا گرفت و غر غر کنان ادامه داد:
- خودم باید کارو یه سره می‌کردم.
سرش رو به سمت هانا چرخوند.
- خودم باید می‌کشتمت!
چشم‌های هانا از حدقه دراومد.
چرا که حرفای آیزاک نه بوی تهدید می‌داد و نه فقط یه خشم تو خالی.
بوی عمل می‌داد...
کلماتش رو به زبون می‌آورد و آستین لعنتیش رو بالا می‌زد. روی ساعدش رد سوختگی بود؛ چیزی که هانا اون لحظه اصلا نمی‌تونست بهش توجه کنه.
- مگه من چیکارت کردم؟
صدای بغض آلود هانا رو که شنید یه لحظه دست از حرکت برداشت.
نگاه آبیش رو به صورت خیسش دوخت. بعد از اینکه با دیدن کبودی گونه و خون جاری شده روی چونه‌ش نهایت لذت رو برد، ابرویی بالا انداخت و زیر لب با خودش تکرار کرد:
- مگه من چیکارت کردم؟
هانا بی‌دفاعانه‌ مشتش رو به زمین کوبید و یه باره جیغ زد:
- برادرم جانشین نلینه، کلیئو ملکه‌ست و همه فقط خواهرم‌و می‌بینن. حالم از خودتون و ارتش و جنگای احمقانتون بهم می‌خوره! من چه جایگاهی دارم آخه... جواب من‌و بده خائن. من چیکار کردم که لایق همچین چیزی‌ام؟
- معلومه که جایگاهی نداری. سیاست هیچوقت جایی واسه یه حرومزاده نداشته.
- انقدر این‌و تکرار نکن.
- ما با هم قبلا تمرین کردیم هانا. بهت چی گفتم؟ واقعیت‌و همیشه بپذیر و باهاش کنار بیا.
- خــــفــــه شــــو!
- تو دختر هاووکی.
- نه نیستم! من نخواستم مامانم عاشق اون عوضی باشه به من هیچ ربطی نداره.
- تو نمی‌دونی دختر هاووک بودن یعنی چی... فکر می‌کنی اگر پدربزرگت بفهمه چه حالی بهش دست میده؟
رعشه‌ای برق آسا از نوک پا تا فرق سر هانا رفت.
موج کم قدرت رودخونه خودش رو کنار هانا پرت کرد تا ببینه هانا سردتره یا اون... معلومه که هانا!
- پدر... پدربزرگم؟
هانا حس می‌کرد دیگه آیزاک رو نمی‌شناسه. تبدیل به ماری شده بود که داشت پوست می‌نداخت و یه روی دیگه از خودش نشون می‌داد.
حرفاش عجیب بود.
نگاهش ترسناک بود.
با اون قد بلند و چین‌های وحشت انگیز کنار چشماش تبدیل شده بود به کابوس هر شب هانا.
هانا می‌دونست قرار نیست هرگز این صحنه رو فراموش کنه... .