پارت دوم :
پدرو و دایانا هانا رو صدا می‌زدن و وسط پل دوان دوان دنبالش بودن.
هانا می‌تونست صدای قدم و فریادهاشون رو بشنوه... می‌تونست همین الان یه جیغ بزنه و خودش‌و نجات بده.
آیزاک درخشش امید رو درون چشمای عسلیش دید.
- پادشاه آینده نِلین داره دنبالت می‌گرده. برو دنبالش قبل از اینکه از پل بیفته پایین و غرق بشه.
یه باره روح از تن هانا جدا شد.
الان... الان برادرش رو تهدید کرد؟
قفسه‌ی سینه‌ش شکافه شد و انگار یکی به طرز دردناکی قلبش رو بیرون کشید.
جوری که راه نفسش بسته شد...
جوری که به لبخند عمیق و دندون‌های مرواریدی آیزاک نگاه می‌کرد و مشتش از نفرت می‌لرزید... اینا براش زیادی نبود؟
داشت می‌رفت؛ آیزاک داشت می‌رفت قرار نبود بلایی سرش بیاره و بکشش.
پس چرا هانا نمی‌تونه یه نفس راحت بکشه؟ احساس می‌کنه تحقیر و تهدید شده. چرا مثل یه آشغال باهاش رفتار کرد؟
اون جاسوس... اون جاسوس خائن جامینی... به چه حقی!
- فردا سر کلاست حتما بهم بگو چه حسی داشت با عقل کوچولوم مامانت رو زیر وزیر جنگ ببینی. شاید در آینده با هم براش تحقیقاتی انجام دادیم، تحقیق روی مغز بچه‌هایی که شاهد رابطه جنسی پدر و مادرشون هستن.
صدای زنگ تیزی توی گوشش پیچید و خنده‌های آیزاک براش محو شد.
دایانا و پدرو چه می‌دونستن خواهرشون زیر پل با هیولا گیر کرده؟ رفتن.
هانا باید آرزو می‌کرد کاش می‌موندن؟ نمی‌دونم... حتی کرم‌های شب تاب هم می‌ترسیدن انعکاس دم نورانی خودشون رو درون چشم‌های هانا ببینن.
هانا تند تند پلک می‌زد و به رفتن آیزاک خیره بود.
چیزی که اون لحظه می‌دید آیزاک نبود؛ آینده‌ی خودش بود.
آینده‌ای که به خاطر یه حقیقت خراب شد، آینده‌ای که قراره هر روز به خودش یادآوری کنه حاصل چه عشق ویرانیه... زندگیش توی یه روز به آتیش کشیده شد و آیزاک قراره زنده بمونه؟
نه نه نه!
اون حق نداره زنده بمونه...
حتی یک لحظه بیشتر!
لب‌هاش از خشم کورکورانه‌ای لرزید و خیره به هیولای سیاه مقابلش غرید:
- کمونیست حرومزاده!
و به سرعت سمت آیزاک حمله‌ور شد.
آیزاک پشت به هانا و به خیال خودش داشت از رودخونه فاصله می‌گرفت. فکرشم نمی‌کرد هانا با اون قد و قواره‌ش یهو لگدی به پشت زانوش بکوبه... حداقل بعد ساعت‌ها دویدن از بین جنگل مه آلود شاران.
با بهت سرش رو به عقب چرخوند. شاهدخت زده بود به سیم آخر. جیغ زنان کت آیزاک رو بین مشت‌های خونیش مچاله می‌کرد و می‌خواست به عقب بکِشش.
نیشخند ناباورانه‌‌ای روی لب‌های آیزاک نشست. از پشت شیشه‌های عینکش به تلاش‌های احمقانه‌ی هانا نگاه کرد... زیر لب غرید:
- تخم و تَرکه‌ی هاووک‌و ببین!
ضربه‌های هانا براش ذره‌ای اهمیت نداشت. اما نمی‌شد منکر شعله‌های نفرت زیر پوستش شد... به شاهدخت نگاه می‌کرد و با خودش می‌گفت چی می‌شه اگر همینجا گردنش‌و بشکنه؟
حیف الان وقتش نیست...
حیف!
- عوضــــــــی! به همه میگم چه حرومزاده‌ی خائنی بودی! کاری می‌کنم توی آتیش بسوزی کمونیست آشغال... آشـــغـــال!
آب دماغ و اشک‌هاش به کریهانه‌ترین شکل ممکن صورتش رو پر کردن بودن.
یه باره با نفرت غیر عادی‌ای سرش رو بالا گرفت و مستقیم به چشمای آیزاک خیره شد.
چشم‌هایی که تا اون موقع بی‌اهمیت و پر از ریشخندهای حال بهم زن بود.
البته.... تا وقتی که غرش شاهدخت گوشش رو پر کرد و لبخند روی لبش سنگ شد.
- زن و بچتم مثل خودت می‌سوزن. مامانم همه‌شونو تیکه پاره می‌کنه! شنیدی عوضی؟ همه‌شون میرن جهنم هم پسرت هم دخترت جامینیای خــــائــــن...
آخرین مشتش رو به پهلوی آیزاک کوبید و از ته دلش جیغ زد:
- گورتون‌و از جزیره‌مون گم کــــنــــیــــد!
دست‌های آیزاک جوری مشت و مچاله شد که هر آن ممکن بود رگ‌هاش منفجر بشن... مثل آخرین کاسه‌ی صبرش.
انعکاس ماه درون چشماش توسط رگ‌های خونی پر شده بود. از عصبانیت می‌لرزید و اختیار نفس‌هاش رو از دست داده بود.
عجیبه که جیغ و تهدیدهای یه دختر بچه اینطوری به لرزه انداختش؟ ولی نه!
اون همیشه از وجود هانا بدش می‌اومد.
از اینکه دختر هاووکه بدش می‌اومد... از اینکه هاووک از همه قایمش کرد قلبش از کینه چرکین می‌شد.
بی‌اراده نگاهی به اطراف انداخت.
هیچکس نبود. خواهر و برادرهای مزاحمش هم رفته بودن.
دوباره توی دلش تکرار کرد... هیچکس نبود.
سیاهی قلبش فکر و ذهنش رو هم کور کرد و یهو با خودش گفت چه عیبی داره اگر این مزاحم رو از سر راهش برداره؟
نفسش رو خرناسه مانند از لای دندون‌های چفت شده‌ش بیرون داد و سرش رو به طرف هانا چرخوند.
و جوری دستش رو بی‌رحمانه لای موهاش برد و چنگ زد که مشت‌های کوچیک هانا روی هوا خشک شد.
با نفرت خون آلود و غلیظی غرید:
لطفا صبر کنید...
