نقره داغ هوس به قلم لیدا صبوری

پارت سوم :

دلم نمی خواد این حال خراب مزمن رو به فرد عزیزی مثل تو که خیلی برام ارزش داری و مهمی تقسیم کنم!
فوری دستانم را سمت لبانش برد و چندین بوسه ی تند و پیاپی برویش زد. برق چشمان ذوق زده اش همانند کودکانی که سعی دارند بهانه و خواسته هایشان را با التماس از مادرشان بگیرند؛ می درخشید!
- جانِ یارا؛ بقیه شو نگو قربونت بشم!
تو رو خدا بگذار بمونم کنارت؛ حتی اگه این هم اتاقی بودنمون در حد یک دوستی معمولی باشه و تو محلم نگذاری هم راضی ام!
اصلا خدا رو چه دیدی؛ شاید این حقیر عاشق رو لایق دونستی و براش از غمها و دردهات گفتی!
در مانده نفسی بیرون فرستادم و او که نگاه تسلیم شده ام را مبنی بر موافقتم تلقی کرد؛ با ذوق دست دور گردنم انداخت و سرم را در آغوش کشید و زیر لب قربان صدقه ام رفت!
با اینکه اصلا به میلم نبود قبول کردم چند روزی مهمان خانه ام شود!
و او که از قبل فکر همه جا را کرده بود و ساک لباسهایش را نیز بسته و همراهش آورده بود؛ بی معطلی در اتومبیلش را قفل کرد و هم قدمم وارد خانه ام شد!
این اولین بار نبود که یارا به خانه ی حقیرانه ام پا می گذاشت. چند باری تا جلوی در و یا حتی تا نشیمن خانه آمده بود. اما نمی دانم چرا امشب از اینکه ببیند تا چه حد خانه و زندگی ام ساده و فقیرانه است احساس سرخوردگی و خجالت کردم.
از زمانیکه به درخواست و پافشاری و التماسهای ناتمام یارا زن صیغه ای و موقتش شده بودم؛ دیدارها و قرار ملاقاتهایمان در خانه ی یارا گذاشته می شد. از شبی بارانی و سرد که خطبه ی عقد موقتمان خوانده شد و من با چمدان کوچک لباسهایم وارد خانه اش شدم‌ تا به حالا نشده بود که یارا به منزل من بیاید.
و خوب شکوه و عظمت زندگی یارا در مقابل کلبه ی حقیرانه ی من خیلی توی ذوق می زد!
اما چیزی که خیلی هویدا بود؛ چشمان عاشق و کور یارا بود که جز من هیچ چیز و هیچ کسی را نمی دید.
حتی تخت خواب کهنه و قدیمی ام که از سمساری بعنوان دست دوم خریده بودم و با هر تکان کوچکی صدای جیر جیرش بلند میشد هم برای رفع تب و تاب دلتنگی های شدید یارا به چشم نمی آمد!
***
نان داغ را از روی توری آهنین نانوایی برداشتم و داخل ساک کوچکم گذاشتم و راهی خانه شدم.
فکرم آشفته بود؛ تمام راه برگشت تا مجتمع را مشغول فکر کردن بودم.
امروز گلسان می آمد تا تصمیم نهایی ام را بداند و خبر را برای اهل عمارت ببرد و من هنوز پس از ده روز فکر کردن مداوم به هیچ نتیجه ای نرسیده بودم‌.
اینکه یارا و حضورش نیز به این دل مشغولی و آشفتگی ذهنم اضافه شده بود نیز مرا بیشتر کلافه و گیج میکرد. من واقعا نیاز داشتم چند روزی تنها باشم و یارا این فرصت را از من گرفته بود!
لحظه ای از فکر بیرون آمدم و نگاهی به ساعتم انداختم؛ ساعت هشت صبح بود و من هنوز در راه خانه بودم. پس با عجله سمت خانه قدم تند کردم. پشت در خانه که رسیدم تصمیم گرفتم بساط صبحانه را برای یارا مهیا کنم و بیصدا بدون اینکه بیدارش کنم راهی کارگاه شوم. پس کلید را به آرامی درون قفل چرخاندم و وارد خانه شدم و بیصدا سری به اتاق خواب زدم!
یارا مانند کودکان با همان چهره ی معصوم دوست داشتنی به خواب عمیقی فرو رفته بود. از دیدن صورت مهربانش دلم گرم شد!
او تنها دلخوشی زندگی نابسامانم بود که خدا هدیه به قلب غمگینم کرده بود!
فوری سمت آشپز خانه قدم تند کردم و پس از اینکه میز صبحانه را برای یارا چیدم؛ لیوان شیری را سرکشیدم و بیصدا لباسهایم را تعویض کردم و از خانه خارج شدم.
خیابان اول صبح بقدری شلوغ بود که مجبور شدم با مترو سمت تولیدی راهی شوم.
راس نه صبح وارد فروشگاه بزرگ و مرکزی 《یارا فروش》 شدم. مدیر قسمت فروشگاه مرد مهربان و با انصافی بود و می دانست مسیر راهم تا تولیدی بسیار دور است همیشه با لبخندی پر محبت مرا تا در پشتی تولیدی بدرقه می کرد. اما امروز صبح کمی عصبی بنظر می رسید.
با نگرانی از بابت اینکه مرا توبیخ کند سلام کردم و سربزیر راهی درب خروجی شدم.
این روزها که بحرانی ترین شرایط را میگذارندم دلم نمی خواست بهانه دست مدیریت و سرکارگر اصلی بخش تولیدی بدهم که خدای ناکرده عذرم را بخواهند و مجبور شوم دوباره دنبال کار جدیدی بگردم. بخصوص که نیاز مالی شدیدی هم به حقوق و دستمزد اضافه کاری های هر روزه ام داشتم و می بایست آخر هر ماه پول را بدست خانواده ام برسانم.