نقره داغ هوس به قلم لیدا صبوری

پارت دوم :

ثانیه ای پس از فرستادن پیامک نگذشت که پاسخش آمد!
- بی تاب و خرابم؛ همین که صداتو بشنوم؛ گورم و گم می کنم و میرم!
ده دقیقه ی دیگه سر خیابون منتظرم که ببینمت!
با خواندن پیامش بیشتر بر آشفتم؛ این غیر ممکن بود که نیمه شب جلوی در مجتمع سوار اتومبیل شوم. ممکن بود کسی از ساکنین ساختمان کسی مرا ببیند حرفهایی که در آینده برایم درست و درد سر ساز شود!
اما این را نیز بخوبی می دانستم که اگر نروم یارا دست بردار نیست.
پس فوری چادر بر سر کردم. تنها چیزی که برداشتم کلید در خانه بود. سپس بی معطلی راهی در آسانسور شدم.
دکمه را چند بار فشردم اما بناگاه یادم آمد که روزهاست آسانسور خراب است.
مانند همیشه ساکنان مجتمع بر سر اینکه چه کسی بیشتر از بقیه ساکنین آسانسور استفاده کرده پس همان شخص پول تعمیرش را بدهد بحث کرده بودند و پس از آن هم لجبازی همیشگی شان و تعمیر نکردنش و عواقب بعدی شد!
بی حوصله و عصبی پوفی کشیدم و راهی پله های ساختمان شدم و زحمت رفتن چهار طبقه ی طولانی را به جان خریدم.
حیاط مجتمع سوت و کور بود و جز صدای پاهایم صدایی دیگر در فضا نمی پیچید!
چراغ نیم سوز و قدیمی وسط حیاط نیز مدام چشمک میزد و گویا نفسهای آخرش را می کشید!
به نگهبانی که رسیدم نگاهی داخل اتاقکش انداختم، طبق معمول احمد آقا روبروی تلویزیون قدیمی و کهنه اش در حال چرت زدن بود و اگر سیل هم مجتمع را برمی داشت؛ خبر دار نمی شد. با غضب نگاهی به سراپایش انداختم و راهی خیابان شدم!
نزدیک پیاده رو به اطراف نگاهی انداختم که از پشت سرم صدایش آمد!
- گندمک؛ من اینجام!
سمت صدا سر چرخاندم؛ سرش را از شیشه بیرون فرستاده بود و نگاهم می کرد.
اتومبیلش را نیز چند متری دورتر از در اصلی مجتمع پارک کرده بود.
با عجله سمتش رفتم و سوار شدم. همان عطری که برای آخرین جشن تولدش کادو خریده بودم در فضای اتومبیلش بیداد میکرد، یقین داشتم جز این عطر چیز دیگری را هرگز نخواهد زد!
سر بزیر انداختم و نقاب چهره ای جدی و سرد را بخود گرفتم. و او که مشتاق با همان چشمان مهربان مرا می نگریست سرکج کرد و بحرف آمد!
- سلام بی وفا؛ سلام پر جفا؛ سلام ای همه ناز و ادا..‌.
سر بلند کردم و فوری میان حرفش پریدم و اجازه ندادم مانند همیشه از هنر و استعداد نویسندگی اش برای به هیجان آوردن احساساتم استفاده کند!
- تمومش کن یارا؛ خواهش می کنم بس کن!
مگه بهت نگفتم برای یه مدت راحتم بگذار، مگه نگفتم که دارم دوران سختی رو می گذرونم!
چرا حالیت نیست و همه چیز رو با عجله و باب میل خودت می خوای؟!
نگاهش رنجی را بدوش می کشید که طاقت و توان دیدنش را نداشتم.
گویا او بغض فرو خورده اش را بسختی در گلو نگه داشته و سیبک گلویش را سد راه اشکهایش کرده بود!
فقط نگاهم کرد و من شاکی تر از قبل ادامه دادم: اومدی که به من ثابت کنی بی تو هیچم؟ اومدی که بگی تنهایی نمی تونم؟!
ملتمسانه نگاهم میکرد زخم زبانهایم را به جان می خرید.
نفسی بی حوصله بیرون فرستادم و گفتم: من دارم به اندازه ی کافی عذاب می کشم و حضور تو فقط وضع موجود رو بدتر می کنه!
اِلا باید ناراحتت کنم که دست از سرم برداری و یه مدت من رو نبینی!
بهتر نیست به خودت و من یکم زمان بدی؟
یارا من خرابم و تو با این دیدار تازه کردنهای تکراری نمی گذاری خودم رو دوباره از نو بسازم!
لرزش پلکهایش دلم را به آتش کشاند. حرف می زدم؛ دل و غرورش را به یکباره می شکستم و او در نهایت مظلومیت نگاهم می کرد و چیزی برای گفتن نداشت!
اما خدا می دانست ناچار بودم و باید از هنر زخم زبانم برای دور کردنش استفاده می کردم.
او باید دل می کند و می رفت!
چیزی را به دردناکی بغضی سنگین فرو فرستاد و با همان نگاه ملتمسانه آرام دستش را سمت چادرم آورد و من کلافه و عصبی تر از قبل دستش را پس زدم!
- تو ذهنت چی می گذره یارا؟!
چی؟؟؟
او که توقع این همه فاصله را به یکباره از من نداشت اخمهایش در هم رفت و با همان خش دوست داشتنی که در صدایش موج می زد؛ پاسخ داد: انصاف داشته باش بی وجدان!
تو هنوز محرم منی گندم!
چرا درک این موضوع که در حال حاضر اجبار با هم بودنمون و اینکه اجازه دارم به محرمم دست بزنم بامنه رو نمی فهمی؟!
- بی معرفت؛ کجای کارم ایراد داشت؛ کجای این رابطه پا پس کشیدم و برات کم گذاشتم که داری بی وفایی میکنی؟!
سپس سمتم رو گرداند و مشت بر سینه زد و ادامه داد: اگر می دونستم خطا داشتم دلم نمی سوخت.
تو فکر کن بعد تجربه ی یه رابطه ی عمیق و عاشقانه یهو طرفت که حتی یه تار موی عزیزش برات قدر دنیا می ارزه بیاد و بگه همه چی تمومه؛ خب چی بهت میگذره؟!
من روزهاست دارم می سوزم لعنتی!
سر بزیر انداختم و حرفی نداشتم.
مانند همین چند روزی که گذشت سکوت سکوت و سکوت بود؛ پاسخ تمامی حرفهایش!
آهی طولانی کشید و با سرانگشتان پلکهایش را فشرد!
سپس متفکر به روبرویش خیره ماند و با غضب حرف آخرش را زد!
-چرا نمی فهمی که دلم نمی خواد یادت بندازم از مدت عِدّه ی صیغه مون هنوز یک ماه باقی مونده و تا اون زمان تو مال منی!
لب ورچیدم و نگاهم را از چشمان بی تابش دزدیدم!
- اما من راضی نیستم به این رابطه و بارها بهت گفتم که می خوام فسخ بشه!
نفسش را با خشمی فرو خورده؛ بسختی و صدا دار بیرون فرستاد و چشمانش را با حالتی مرموز دقیق حرکاتم کرد و سری بعلامت خط و نشان کشیدن تکان داد و گفت:
که اینطور!
پس دیگه به میلت نیست کنارم باشی!
به خواسته ی دلت نیست و دوستم نداری کلاً؟!
منی که بخاطرت از خیلی چیزها گذشتم پا رو حرف مردم گذاشتم و گفتم تا آخرش باهاتم!
منی که بی رحمانه و فقط بخاطر تو دل مادرم رو شکستم و ریحانه رو فرستادم بره پیش مادر بزرگش که تو توی خونه ام راحت باشی و فکر نکنی آوردمت که برای بچه ام مادری کنی!
دستت دردنکنه گندم خانم؛ دستت دردنکنه که خوب مزد خوبی هام رو دادی و..‌ اخمم شدیدتر شد و بغضم را فرو خوردم و در حالیکه در اتومبیل را باز می کردم با عصبانیت میان حرفش پریدم!
- بسههه؛ بس کن خواهشاً!
تمومش کن این منتهای گاه و بیگاهت رو؛ من خودم می دونم تو به منه حقیر لطف داشتی و از بدبختی نجاتم دادی نیازی نیست هر دم به دقیقه به من یاد آوری کنی که چقدر درمونده و بیچاره بودم و با کمک دستهای تو از جا بلند شدم لعنتی!
تمومش کن یارا؛ تو رو مرگ گندم تمومش کن. این خوبیها و ترحمت داره حالم رو بهم می زنه. ازاینکه مدام یادآوری میکنی چه فداکاری هایی در حقم کردی! ملتمسانه مچ دستم را نگه داشت و در حالیکه سعی می کرد مانع رفتنم شود گفت: نرو قربونت بشم؛ باور کن من قصدم این نبود که منت سرت بگذارم؛ اینکارو با خودت و من نکن؛ دردت به جونم!
باور کن با رفتنت هیچ چیزی تغییر نمی کنه و هرگز ذره ای از عشق و محبتم نسبت به وجود عزیزت کم نمیشه!
اگه من رو تنها هم بگذاری و بری باور کن ثانیه ای ازت دست نمی کشم!
اینی که گفتم بخاطرت از دخترم گذشتم بخداوندی خدا قسم منت نبود بر سرت فقط...
فقط خواستم میزان عشق و علاقه ای که بهت دارم رو بدونی!
واینکه راحتی و آسایش تو برام تواولویت قرار داره؛ نفس یارا!
دستم را سمت لبانش برد و پی در پی بوسید و بروی چشمانش گذاشت و با صدایی پر لرزش ادامه داد: تو رو خدا با نبودت غذابم نده و تنبیهم نکن!
گندم حالم بی تو بد میشه و دلم آتیش می گیره!
خواهش می کنم یکم بیشتر فکر کن عزیزم!
اصلا اگه تو خونه ی من راحت نیستی لااقل اجازه بده هر چند وقت یکبار بیام به خونه ات و اندازه ی چند دقیقه کنارت باشم؟!
نفسی با درماندگی بیرون فرستادم و با غصه به چشمان گریانش خیره شدم.
او چه می دانست که در چه شرایط بحرانی قرار دارم.
او چه می دانست از غمهای ناتمام گندمک بینوا؟!
در اتومبیل را بستم و دستانش را در آغوشم جای دادم.
نگاهم می کرد و چشمانش التماسی ناتمام را بدوش می کشید!
نفسی آرام بیرون فرستادم. سعی داشتم آرامش را به دل و نگاه پریشانش تزریق کنم!
- تو فرض کن من قبول کردم که کنارم باشی آیا برات سخت نیست که باشم اما دلم کنارت نباشه؟!
اینکه جسمم در اختیارت باشه و روح غمگینم جای دیگه ای پرسه بزنه برات اهمیتی نداره؟!
یارا جان من در حال حاضر شرایطم اینطوره؛ یعنی چطور برات بگم؛ حالم خرابه و...